റീന മിസ്സ്: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “തോന്നിയിട്ടുണ്ട്… തോന്നിയിട്ടില്ല എന്നല്ല. പക്ഷെ സമൂഹം എന്ത് പറയും, കോളേജിൽ എന്ത് കരുതും എന്നൊക്കെ പേടിയാണ് ഷാജൂ. പിന്നെ എനിക്ക് വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് അത്ര വലിയ ധാരണയൊന്നുമില്ല. വീട്ടുകാർ വാങ്ങിത്തരുന്നത് ഇടുന്നു, അത്ര തന്നെ.”
മിസ്സ് ആദ്യമായി മനസ്സ് തുറക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ആ ഗൗരവത്തിന്റെ പുറംതോട് പതുക്കെ ഉടയുകയാണ്.
ഞാൻ: “സമൂഹം എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും മിസ്സേ. പക്ഷെ നമ്മൾ നമുക്ക് വേണ്ടി കൂടി ജീവിക്കണം. മിസ്സ് ഒരുകാര്യം ചെയ്യൂ… അടുത്ത തവണ ഷോപ്പിംഗിന്
പോകുമ്പോൾ എന്നെ കൂടി കൂട്ടി വരൂ. മിസ്സിന് ഏറ്റവും ചേരുന്ന, മിസ്സിനെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയാക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം. മിസ്സിനോടുള്ള ആ ഒരു ബഹുമാനം കൊണ്ട് പറയുന്നതാ.”
ഞാൻ ഷോപ്പിംഗിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞതും മിസ്സ് ഒന്ന് പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു കളിയാക്കലിന്റെ ചുവയുണ്ടായിരുന്നു.
റീന മിസ്സ്: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എടാ ഷാജൂ… നീ വലിയ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതൊക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷെ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഡ്രസ്സ് വാങ്ങിത്തരാനും എന്നെ സുന്ദരിയായി കാണാനും എന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ഉണ്ട്. അതിന് നിന്റെ സഹായമൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. നീ നിന്റെ പണി നോക്കി കോളേജിൽ പോയാൽ മതി.”
മിസ്സ് ഭർത്താവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് കാളി.
പക്ഷേ ഞാൻ തളർന്നില്ല. ഒരു സുഹൃത്തെന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ ‘കെയറിംഗ്’ ഒന്ന് കൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
കഥ അടിപൊളി ആണ് ബ്രോ… ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ സപ്പോർട്ട് കുറവ് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇത് നിർത്തരുത്.. തുടരുക…