മിസ്സ് എന്നെ ഒന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ നോക്കിയിട്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ നോട്ടം മാറ്റി വിസ്മയയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. മിസ്സിന്റെ മുഖത്തെ ആ ഗൗരവം പതുക്കെ അലിയുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
റീന മിസ്സ്: (പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്) “നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാകാം വിസ്മയ. പക്ഷേ ഒരു ടീച്ചർ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ചില പരിമിതികളുണ്ട്. നീ ഇത്ര ഓപ്പൺ ആയിട്ട് കാര്യങ്ങൾ
സംസാരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. എന്തായാലും നിന്റെ ഈ ആത്മവിശ്വാസം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
മിസ്സ് വിസ്മയയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്നു. വിസ്മയയുടെ ആ മാക്സി ഡ്രസ്സിന്റെ സ്ലീവ്ലെസ് ഭാഗത്തേക്കും ആഴമേറിയ കഴുത്തിലേക്കും മിസ്സിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നു പോയി.
റീന മിസ്സ്: “ഈ ഡ്രസ്സ് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇത്ര ടൈറ്റായി കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിനക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലേ വിസ്മയ? നീ നടന്നുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ പാർക്കിംഗിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവരൊക്കെ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.”
വിസ്മയ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മിസ്സിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ എന്റെ വശത്തേക്ക് ഒന്ന് ചരിഞ്ഞു.
വിസ്മയ: “മിസ്സേ… എനിക്ക്
ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ ഇവിടെ നിൽക്കുന്ന ഷാജുവിനാണ് ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടുന്നത്. മിസ്സ് നടന്നുവന്നപ്പോൾ ഇവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചോ? മിസ്സിന്റെ ഈ കറുത്ത സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെയും ആ സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൗസിലൂടെയും അവന്റെ കണ്ണുകൾ എവിടെയൊക്കെയാണ് പോയതെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം. പാവം, മിണ്ടിയില്ലെന്നേയുള്ളൂ.”
