ലൈബ്രറിയുടെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ചുവരിൽ ചാരിനിന്ന് വിസ്മയ തേങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം വല്ലാതെ
വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും നേരം കണ്ട ആവേശമൊക്കെ പോയി, വെറുമൊരു പാവം പെണ്ണായി അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വിസ്മയ: (വിങ്ങിക്കൊണ്ട്) “ഷാജൂ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നിങ്ങൾ ആണുങ്ങൾക്ക് ഇതൊരു തമാശയായിരിക്കാം, നാളെ കോളേജിൽ ഇതൊരു വീരകഥയായി പറഞ്ഞു ചിരിക്കാമായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു തീയാ. ആ ചെക്കൻ ഇപ്പോൾ എല്ലാം കണ്ടില്ലേ?
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി ആ കറുത്ത മാക്സിയിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ശരിക്കും ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടി. ആവേശത്തിന്
കണ്ണുകാണാതെ ഞാൻ അവളെ ഒരു കാഴ്ചവസ്തുവാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നോ എന്ന് ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചുപോയി.
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എടി… വിസ്മയ… സോറിടാ… ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല.”
വിസ്മയ: (എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി) “അല്ല ഷാജൂ, നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാ ചെയ്തത്. അവൻ നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും നീ എന്നെ കൂടുതൽ തുറന്നു കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലുത് ആ സമയത്തെ ലഹരിയായിരുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വിശ്വസിച്ചാ ഇവിടെ വരെ വന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു… ഞാൻ വെറുമൊരു ഉപകരണം മാത്രമാണെന്ന്.”
