അജയ്: “എടി വിസ്മയ, നിനക്ക് ഇത്രയൊക്കെ സുഖിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാടി അത് നിർത്തിച്ചത്? നിനക്ക് എന്തിനാ ഇത്ര പേടി? ആ ചെക്കൻ ആരോടെങ്കിലും പറയുമെന്ന് പേടിച്ചാണെങ്കിൽ അത് വെറുതെയാ. കാരണം അവൻ ഉച്ചയ്ക്ക് നിങ്ങളെ അവിടെ വെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ, അതിന്റെ ബാക്കി എന്തെങ്കിലും കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയാൻ തന്നെയാണ് അവൻ വീണ്ടും വന്നത്. അവൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ വന്നത്? വല്ല ഗാങ്ങുമായിട്ടാണ് വന്നിരുന്നതെങ്കിൽ നിന്റെ പേടിയിൽ അർത്ഥമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതിപ്പോ അവന് നിന്നെ ഒളിഞ്ഞു
കാണണം എന്ന താല്പര്യം മാത്രമേയുള്ളൂ.”
അജയ് പറയുന്നത് ശരിയാണെന്ന മട്ടിൽ വിസ്മയ തലയാട്ടി. അജയ് വിടാതെ തുടർന്നു:
അജയ്: “നീ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചു നടന്നാൽ നിനക്ക് നിന്റെ ഈ കോളേജ് ലൈഫിലെ സുഖകരമായ നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം മിസ്സാകും. മാത്രമല്ല, ആ ചെക്കനെ കണ്ട് നീ പേടിച്ച് ഇത് നിർത്തിയാൽ നിന്നെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്താ വിചാരിക്കുക? നിനക്ക് ഇത്രയേ ഉള്ളൂവെന്നും, നിന്നെ ഒന്ന് പേടിപ്പിച്ചാൽ നീ വഴങ്ങുമെന്നും അവന് തോന്നില്ലേ? അതുകൊണ്ട് നീ പേടിച്ചു നിൽക്കരുത്. നീ നല്ല ബോൾഡ് ആണെന്നും ഇതൊന്നും നിനക്കൊരു വിഷയമേ അല്ലെന്നും അവന് തോന്നണം. അല്ലാതെ ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ ഈ സുഖങ്ങളൊക്കെ നീ
മറന്നേക്ക്.”
അജയ്യുടെ വാക്കുകൾ വിസ്മയയുടെ ഉള്ളിൽ തറച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തെ പേടി മാറി ഒരു ഉറച്ച ഭാവം വന്നു തുടങ്ങി. “നീ പറയുന്നത് ശരിയാടാ അജയ്… ഞാൻ വെറുതെ പേടിച്ചതാ എന്നാലും,” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
