ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ മരുന്നിന്റെ ലഹരിയാണോ അതോ വേദനയുടെ തളർച്ചയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ കൂടെ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ ആ ഇടനാഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ നിഗൂഢ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ആ രൂപത്തിന് എവിടെയോ ഒരു
സുപരിചിതത്വം തോന്നിയിരുന്നു. ആ നടത്തത്തിന്റെ ശൈലിയും ശരീരപ്രകൃതിയും എനിക്ക് നല്ല പരിചയമുള്ള ആരോ ഒരാളുടേതാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, മൈഗ്രേന്റെ ആ കഠിനമായ വേദനയിൽ മരവിച്ചുപോയ ബുദ്ധിക്ക് ആ ഓർമ്മയെ ഒന്ന് തെളിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
റൂമിലെത്തിയ ഉടനെ ചേട്ടൻ വാങ്ങിത്തന്ന ഫലാഫിൽ സാൻഡ്വിച്ചും ചായയും കഴിച്ച് ഞാൻ വിശപ്പടക്കി. ശേഷം, ഡോക്ടർ നിർദ്ദേശിച്ച ഗുളികകൾ ഓരോന്നായി വിഴുങ്ങി. വേദനയുടെ കൂരമ്പുകൾ തലയ്ക്കുള്ളിൽ അപ്പോഴും തറഞ്ഞുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കുവൈറ്റ് പകലിൽ, ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ആ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ
പതുക്കെ കൂമ്പി വന്നു.
ആരായിരിക്കാം ആ കണ്ട പെൺരൂപം? പ്രവാസത്തിന്റെ ഈ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ആ മുഖം ആരുടേതാണ്? മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുപാട് ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഗുളികയുടെ സ്വാധീനത്താൽ ബോധം പതുക്കെ മറയാൻ തുടങ്ങി. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ആ ഇടനാഴിയിലെ കാഴ്ചയും ആ രൂപത്തിന്റെ നിഗൂഢതയും ഉള്ളിൽ ബാക്കിവെച്ച് ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു തളർച്ചയോടെ ആഴമേറിയ മയക്കത്തിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി.
