ഇതു കേട്ട് അവൾ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. “പോടാ മൈരെ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
വിസ്മയ: “എന്നാ ശരി, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ. വീട്ടിൽ അന്വേഷിക്കും. ഇപ്പോൾ തന്നെ
ലേറ്റ് ആയി. 6 മണിക്ക് മുന്നേ എത്താം എന്ന് പറഞ്ഞാ ഇറങ്ങിയത്.”
അവൾ പതുക്കെ ഡ്രസ്സ് മാറി റെഡിയായി. അജയ്യോടും എന്നോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.
ഞാൻ: “എടി… ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി വിടണോ?”
വിസ്മയ: “വേണ്ടടാ… ഞാൻ ഓട്ടോ വിളിച്ചു പൊയ്ക്കോളാം. നിങ്ങൾ ഇരുന്നോ.”
അവൾ കതക് തുറന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തു സമയം നോക്കി. 4 മണിയാകുന്നേയുള്ളൂ. ശരീരമാകെ ഒരു തളർച്ചയും എന്നാൽ വല്ലാത്തൊരു സംതൃപ്തിയും തോന്നി.
ഞാൻ: “എന്നാ ശരി അജയ്യേ, ഞാനും ഇറങ്ങുകയാ. അടുത്ത തവണ കാണുമ്പോൾ ഇവൾ പുതിയ വല്ല കഥയും കൊണ്ടു വരും നമുക്ക് നോക്കാം.”
ഞങ്ങൾ കൈകൊടുത്ത് പിരിഞ്ഞു. ആ
വൈകുന്നേരത്തെ വെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വിസ്മയയുടെ ആ വശ്യമായ ചിരിയും അവൾ പറഞ്ഞ ആ കള്ളക്കഥകളും എന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
