കനക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സബീനത്ത തിരഞ്ഞെടുത്ത ബാക്കിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നും ഇട്ടു നോക്കാൻ നിന്നില്ല. കാരണം അവയെല്ലാം ഒരേ ബ്രാൻഡിന്റെ ഒരേ അളവിലുള്ളവയായതുകൊണ്ട് ഫിറ്റിംഗിൽ താത്തയ്ക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ട്രയൽ റൂമിലെ ആ ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ബില്ലടിക്കാൻ കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു. കൗണ്ടറിൽ ചെന്നപ്പോഴാണ് നേരത്തെ കണ്ണാടിയിലൂടെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയ ആ സെയിൽസ്മാൻ എന്നെ നേരിട്ട് കാണുന്നത്. ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഒന്നിച്ച് കണ്ടതും അവൻ അർത്ഥഗർഭമായ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. താൻ കണ്ട ആ കാഴ്ചകളുടെ പിന്നിലെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം ഞാനാണെന്ന് അവന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. എന്നാൽ സബീനത്തയ്ക്ക് അവന്റെ ആ
ചിരിയുടെ പൊരുൾ ഒട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല.
ബില്ലടിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താത്ത വീണ്ടും തന്റെ അബായ വലിച്ചു കയറ്റിയിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ താത്തയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “ഇത്താത്താ… ഇങ്ങനെയൊരു കറുത്ത പുതപ്പും പുതച്ചിട്ടാണോ പണ്ടത്തെ കൂട്ടുകാരിയെ കാണാൻ പോകുന്നത്? അത് ഒട്ടും ശരിയല്ല. ഇപ്പോൾ ഇട്ടു നോക്കിയ ആ കാർഗോ ഡ്രസ്സ് തന്നെ ഇട്ടു പുറത്തേക്ക് വാ… നമുക്ക് അത് ഇട്ടുതന്നെ മിസ്സിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാം” എന്ന് ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു.
ഇതുകേട്ടതും താത്തയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ടെൻഷൻ പടർന്നു. “എടാ ഷാജൂ… ഇത്രയും നീളം കുറഞ്ഞ ഡ്രസ്സും ഇട്ട് ഞാൻ എങ്ങനെയാടാ ഈ മാളിന് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത്? എനിക്ക് എന്തോ ഒരു പേടി തോന്നുന്നു.” ഇതുവരെ അത്തരം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിന്റെ പരിഭ്രമമായിരുന്നു
