നാഗത്ത് മന 11 [Bijoy] 551

സാവിത്രി : ഇല്ല….

ഞാൻ : മ്മ്… ശരി. ഇനി അങ്ങനെ അമ്മേടെ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ ആയിട്ട് എന്നോട് വലിയ ചെക്കനാണ് എന്ന് പറയരുത്.

സാവിത്രി : ഇല്ല….. ഉറപ്പ്.

ഞാൻ അങ്ങനെ രണ്ടും കല്പിച്ച് കിടന്നു. നാളെ മുതൽ ഞാൻ അമ്മേടെ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ ആവും. ആ കൊഞ്ചലും കളിയും ചിരിയും എല്ലാം തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരും. നാളെ വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവർ മൂന്ന് ദിവസത്തെ കല്യാണ പരുപാടിക്ക് പോകും. ഞാൻ കാരണവർ ആയതുകൊണ്ടും അച്ചൻ ഉള്ളതുകൊണ്ടും അമ്മ പോകുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.

നാളെ മുതൽ എനിക്ക് അമ്മയെ ഒറ്റക്ക് കിട്ടും.

അമ്മ സ്വയം വിരലിട്ട് സുഖം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, മറ്റാരും കുറച്ചു നാളായി അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നിട്ടില്ല എന്ന് ഊഹിച്ചു. ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് അമ്മക്ക് നല്ല കഴപ്പുള്ള കൂട്ടത്തിൽ ആണ്. അതിനുള്ള തെളിവുകൾ പല തവണ ഞാൻ കണ്ടതും ആണ്. പക്ഷെ മകന്റെ കൂടെ രതിയിൽ ഏർപ്പെടാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ടോ, അതോ മനപ്രയാസ ഉതുകൊണ്ടോ ആവാം അമ്മ ദാസിയായി നിൽക്കാൻ കൂട്ടാത്തത്.

അമ്മയെ നോക്കിയപ്പോൾ പുതപ്പുകൊണ്ട് കഴുത്ത് വരെ മൂടിയാണ് കിടപ്പ്. ഈ നിലത്തുള്ള കിടപ്പ് മാറ്റി എന്റെ കൂടെ കട്ടിലിലേക്ക് കിടപ്പ് മാറ്റണം. അതിന് ഞാൻ അമ്മേടെ ആ പഴയ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ ആവണം. അങ്ങനെ ആയാൽ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം എളുപ്പമാകും. കാരണം പണ്ട് അമ്മയുടെ ഓരോ സീനും കാണുമ്പോൾ അമ്മ ഒന്നും പറയാറില്ല. കുസൃതി നിറഞ്ഞ സംസാരമാണ് പതിവ്. അങ്ങനെ ഞാൻ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിപോയി.