താലി കെട്ടേണ്ട സമയം അടുത്തപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും പരവേശം പരിധി വിട്ടു. അർജുന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് താലി എടുത്തു കൊടുത്ത അമ്മാവൻ പതുക്കെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു, “എടാ അർജുനേ, ഇത് സർക്യൂട്ട് ബോർഡിലെ വയർ ഒന്നുമല്ല മുറിക്കാൻ, ഒന്ന് ധൈര്യമായി കെട്ടടാ!” ഇത് കേട്ട് ചുറ്റുമുള്ളവർ ചിരിച്ചു.
മീരയാകട്ടെ, തന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് നീളുന്ന ആ മഞ്ഞച്ചരടിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമില്ലാതെ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പ് അർജുന് അരികിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആ പരിഭ്രമം കണ്ട് കൂട്ടുകാരികൾ അവളെ നുള്ളി ചിരിച്ചു.
രാത്രിയായി. വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറി മുല്ലപ്പൂക്കളാലും വർണ്ണവിളക്കുകളാലും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മുതിർന്ന സ്ത്രീകൾ മീരയെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ആക്കി. അർജുൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ഹൃദയം തൊണ്ടയിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ലാപ്ടോപ്പിൽ കണ്ടു ശീലിച്ച ആ ബിഹൈൻഡ് ദി സീൻസ് വീഡിയോകളിലെ ‘ഡയറക്ടർ’ ആകാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. പക്ഷേ, മുന്നിൽ തലതാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന ആ പെണ്ണിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ സകല ധൈര്യവും ചോർന്നുപോയി.
അവൻ പതുക്കെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. കുറച്ചു നേരം അവിടെ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം പോലും ഒരു മുഴക്കം പോലെ തോന്നി.
“മീര…” അവൻ പതിയെ വിളിച്ചു. അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. “ഉം…” “നമുക്ക്… എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കണ്ടേ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്…” അർജുൻ വാക്കുകൾക്കായി പരതി. “എന്താ പറയേണ്ടത് എന്ന് അറിയില്ല ഏട്ടാ…
