“ഞാൻ ഒരു പാവമല്ലേ ഏട്ടാ… എനിക്ക് ഇതൊന്നും ആരും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ല. ആ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് ചെയ്തു പോയതാണ്. എന്നോട് ഇങ്ങനെ പിണങ്ങി നിൽക്കല്ലേ… എനിക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല,” വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ വായുവിൽ കലർന്ന ആ നിഷ്കളങ്കമായ സങ്കടം അർജുന്റെ ഉള്ളിലെ കടുപ്പമേറിയ ദേഷ്യത്തെ പതുക്കെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
താൻ കണ്ട സ്ക്രീനിലെ ലോകമല്ല യാഥാർത്ഥ്യമെന്നും, തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണെന്നും അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെ താൻ തന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തിയോ എന്നൊരു തോന്നൽ അവനിലും ഉണ്ടായി.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി. ഇരുട്ടിലും അവളുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. “കരയേണ്ട മീര… സാരമില്ല. എനിക്കും അത് മനസ്സിലായില്ല. നിന്റെ പേടി ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചതുകൊണ്ടല്ലേ ഇതൊക്കെ ഉണ്ടായത്,” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണീർ ഒപ്പി എടുത്തു.
ആ നിമിഷം അവരുടെ ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ വലിയ മതിൽ തകർന്നു വീണു. അർജുൻ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ ചൂടിൽ മീര ഒരു ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം തിരികെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്നു.
അർജുൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വളരെ ശാന്തമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം അധികാരവും അതേസമയം വലിയൊരു സത്യവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
