പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് അമ്മയുടെ പാത്രങ്ങൾ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. പരിഭ്രമത്തോടെ തറയിൽ ചിതറിക്കിടന്ന തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് അവൾ ധരിച്ചു. മുടി ഒതുക്കി കെട്ടുമ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട തന്റെ തന്നെ ബിംബം അവൾക്ക് അപരിചിതമായി തോന്നി. കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കവും കവിളുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചുവപ്പും പടർന്നിരിക്കുന്നു.
“ചേട്ടാ… എഴുന്നേൽക്കൂ… സമയം എത്രയായെന്ന് നോക്കൂ!” അവൾ അർജുന്റെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു. അവൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു, ഉറക്കറയുടെ ലഹരി അവനെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. “വസ്ത്രമെങ്കിലും ധരിക്കൂ ചേട്ടാ, ആരെങ്കിലും മുറിയിലേക്ക് വന്നാലോ?” അവളുടെ ശാസനയിൽ ഒരു ഭാര്യയുടെ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് തറയിൽ കിടന്ന മുണ്ട് എടുത്ത് അലസമായി അരയിൽ ചുറ്റി വീണ്ടും മറുപുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
മീര വേഗം മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അമ്മ ചായ ഇടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. മീര വരുന്നത് കണ്ടതും അമ്മ തന്റെ പണി നിർത്തി അവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ നടത്തത്തിലെ ആത്മവിശ്വാസവും മുഖത്തെ പ്രസന്നതയും അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ മോളേ… നിന്റെ മുഖം ഇന്ന് നല്ലവണ്ണം തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഇന്നലത്തെ ആ തലവേദനയൊക്കെ എവിടെപ്പോയി?” അമ്മ കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചപ്പോൾ മീര പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി. “അതൊക്കെ മാറി അമ്മേ… എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല,” മീര പാൽപാത്രം അടുപ്പത്ത് വെച്ച് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
