രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്ന അപശബ്ദങ്ങൾ അവന്റെ കാതുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയ നിമിഷം ഗോകുൽ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നു. തിരിഞ്ഞു നടക്കണമെന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കാലുകൾ ചലിക്കുന്നില്ല. ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗുകളിൽ താൻ കേട്ട് ശീലിച്ച അരവിന്ദ് സാറിന്റെ കനത്ത ശബ്ദത്തിന് അപ്പോൾ ആവേശത്തിന്റെയും പെണ്ണിനെ ഉഴുതുമറിക്കുന്ന സംതൃപ്തിയുടെയും ആഴങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മുരൾച്ചകളായിരുന്നു. കട്ടിലിന്റെ ഉലച്ചിലും അരക്കെട്ടുകൾ തമ്മിൽ ആഞ്ഞുപതിക്കുന്ന ശബ്ദവും പുറത്തേക്ക് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഓരോ തവണയും അരവിന്ദ് സാന്നിധ്യം അറിയിക്കുമ്പോൾ, അത് ഗോകുലിന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞുപതിക്കുന്ന തീക്കട്ടകളായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ അവന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളിച്ചത് അനുപമയുടെ തേങ്ങലുകളായിരുന്നു. അത് വെറുക്കപ്പെട്ട ഭർത്താവിനെ സഹിക്കുന്നൊരു അബലയായ പെണ്ണിന്റെ പ്രതിഷേധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടങ്ങാത്ത കാമത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിന്നുള്ള വന്യമായ കരച്ചിലുകളായിരുന്നു. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ് കടൽപ്പുറത്ത്, അപമാനത്തെക്കുറിച്ചും പ്രതികാരത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞ അതേ സ്ത്രീ തന്നെയാണോ ഇത്? അവളോട് തോന്നിയിരുന്ന സഹതാപം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കത്തിച്ചാമ്പലായി.
ഓരോ കിതപ്പിലും കുതിപ്പിലും സുഖത്തിന്റെ അറ്റത്തുനിന്ന് അവൾ ഓരോന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്. അതിലൊന്ന് അവൻ വ്യക്തമായി കേട്ടു.
“ഉം.. അങ്ങനെയടി.. ഊക്കിനടിക്ക്.. ഹൂയ്… എനിക്ക് വയ്യേ.. ആഹ്.. എടാ… എന്തിനാ പേടിക്കുന്നെ? എന്റെ പൂറ് ഊക്കിപ്പൊളിക്ക്.”
