അവർ അത് ആക്രോശിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രവചനം പോലെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു തീർക്കുകയായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു ഭീഷണിയല്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ, താൻ കാരണം അനുപമയുടെ ജീവിതം തകരുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന്റെ ചോര തണുപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.
അതുവരെ അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന വെപ്രാളമെല്ലാം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. ഒരു തരം മരവിപ്പ് ശരീരമാകെ പടർന്നു. തൊട്ടുമുമ്പ് വരെ പ്രതിഷേധിച്ചു നിലവിളിച്ചിരുന്ന അവന്റെ മനസ്സ് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി. ഒരു വേട്ടക്കാരന് മുന്നിൽ അകപ്പെട്ടുപോയ ഇരയെപ്പോലെ, ‘എങ്ങനെയെങ്കിലും അതിജീവിക്കണം’ എന്നൊരു തോന്നൽ മാത്രം അവനിൽ അവശേഷിച്ചു. സർവ്വനാശത്തേക്കാൾ ഭേദം ഈ അപമാനം സഹിക്കുന്നതാണെന്ന് അവന്റെ ഉള്ളം മന്ത്രിച്ചു.
“വണ്ടി വിട്,” ഗീത ശാന്തമായി ആജ്ഞാപിച്ചു. അവർ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് ഗമയിൽ മുന്നിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.
നൂല് പൊട്ടിയ പാവയെപ്പോലെ, യാന്ത്രികമായി അവൻ ആക്സിലറേറ്റർ അമർത്തി. ആ ബി.എം.ഡബ്ല്യു റോഡിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞു. പുറത്തെ കാഴ്ചകളൊന്നും അവന്റെ കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞില്ല. തന്റെ തന്നെ നാശത്തിലേക്ക് വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ഒരു ശവം കണക്കെ അവൻ ആ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ ലക്ഷ്വറി കാറിനുള്ളിൽ എസിയുടെ തണുപ്പിലും അവന്റെ ഉള്ളം പുകയുകയായിരുന്നു.
കാർ കുതിച്ചുപായുമ്പോൾ ഗീതയുടെ കൈകൾ വീണ്ടും അവന്റെ തുടയിലമർന്നു. ഇത്തവണ അവൻ തടഞ്ഞില്ല; ഒരു മരപ്പാവ കണക്കെ ചലനമറ്റ് അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. വികാരങ്ങൾ മരിച്ച ആ മുഖത്തേക്ക് സാകൂതം നോക്കിക്കൊണ്ട് അവരുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ബെൽറ്റിലേക്കിഴഞ്ഞു. ബക്കിൾ അഴിയുന്ന ലോഹത്തിന്റെ ‘കിരുകിരുപ്പ്’ ആ നിശബ്ദതയിൽ അരോചകമായി മുഴങ്ങി. തൊട്ടുപിന്നാലെ സിപ്പ് താഴേക്ക് വലിയുന്ന പരുക്കൻ ഒച്ചയും കേട്ടു. ഒരു നിത്യതൊഴിലെന്ന ഭാവത്തോടെ, വളരെ നിസാരമായി അവർ അവന്റെ ജട്ടി താഴേക്ക് വകഞ്ഞുമാറ്റി. പാന്റിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന കുണ്ണത്തൊലിയിൽ എസിയുടെ തണുത്ത കാറ്റേറ്റതും ഗോകുൽ ഒന്ന് വിറച്ചു. പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഹൈവേയിലെ അനന്തമായ വെള്ളവരകളിൽ തറച്ചുനിന്നു. ഒരു യന്ത്രമനുഷ്യനാണ് ആ വണ്ടിയോടിക്കുന്നതെന്ന് ആർക്കും തോന്നൂ.
