ഓരോ ഉരുള ചോറിനൊപ്പവും ഇറച്ചിക്കറികളുടെ രുചി നാവിൽ കപ്പലോടിച്ചു.
ഓരോ കഷ്ണവും ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം.
എരിവും പുളിയും മസാലയും എല്ലാം കൃത്യംമളവിൽ… അമ്മമാരുടെ കൈപുണ്യം ആവോളം ആ ഭക്ഷണത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു….
പിന്നേ എന്റെ രണ്ട് സുന്ദരികളുടെ പ്രത്യേക സ്നേഹം കാരണം എനിക്ക് ഭക്ഷണത്തിന് ഒരു ക്ഷാമവും വന്നില്ല…. 😌
“ഇതുകൂടി കഴിക്ക്… ഇത് കളയാൻ പറ്റില്ല…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ആമിയും നിധിയും ഓരോ ഉരുള വീതം കൂടി എന്റെ വായിലേക്ക് വെച്ചുതന്നു….
കഷ്ടപ്പെട്ട് അതെല്ലാം ചവച്ചിറക്കി അവരേ നോക്കിയപ്പോൾ തിരിച്ച് ഞാൻ അവർക്കും വാരിക്കൊടുക്കാനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു പാവങ്ങൾ….
“ആ…” എന്ന് പറഞ്ഞ് കുഞ്ഞുകുട്ടികളെപ്പോലെ അവർ വായ തുറന്നു പിടിച്ചു…..
അവരുടെ ആ നിൽപ്പും, കൊതിയോടെയുള്ള നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരി അടക്കാനായില്ല. മുന്നിലെ പൊതിയിൽ നിന്നും കുറച്ച് ചോറും കറിയും ഞാൻ വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്നുകൂടി കുഴച്ചു.
രണ്ട് ഉരുളകൾ…
വിശപ്പിനേക്കാൾ വലുത് ആ പങ്കുവെക്കലിലെ സന്തോഷമാണെന്ന് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാമായിരുന്നു. ഞാൻ ആ ഉരുളകൾ ഓരോന്നായി അവരുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു വറ്റ് പോലും താഴെ കളയാതെ, എന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളെപ്പോലും സ്നേഹത്തോടെ നുണഞ്ഞുകൊണ്ടവർ അത് കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സത്യത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകളാണ് നിറഞ്ഞത്….
നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തേക്കാൾ, അത് ആരുടെ കയ്യിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ് രുചിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കപ്പോൾ തോന്നി….
നിങ്ങൾ ആരുടെ ഫാനാണ്
ആമി “🤍”
നിധി “❤️”
please put in the comment section