ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച കുറ്റബോധവും, അവൾ നൽകുന്ന അളവറ്റ സ്നേഹവും കൂടി എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഭാരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
എന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ എല്ലാം തകർത്ത് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
അത് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു.
”അയ്യേ… എന്റെ പൊന്നൂസ് കരയുവാണോ…?”
അവൾ കുനിഞ്ഞ്, എന്റെ കവിളിലൂടെ ഒരു ചാൽ പോലെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ആ കണ്ണുനീർത്തുള്ളിയിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.
ആ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പ് അവൾ സ്വന്തം ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്തു. ആ സ്പർശനത്തിൽ എന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ…
പിന്നീട് ഞങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തുപിടിച്ച്, ആ സീറ്റിൽ ചേർന്നിരുന്നു.
അവൾ എന്തൊക്കെയോ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു… പഴയ സ്കൂൾ വിശേഷങ്ങൾ, യാത്രയിലെ തമാശകൾ… ഞാൻ അതെല്ലാം കേട്ട്, ഇടയ്ക്കിടെ മൂളിക്കൊണ്ട് ആ സാമിപ്യം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു….
പെട്ടെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ പിന്നിൽ നിന്നും പരിചിതമായ ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.
”നിങ്ങളുടെ ഈ കഥാപ്രസംഗം ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലേ…?”
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം തിരിഞ്ഞു നോക്കി….
ചാരി നിന്ന് വശ്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് നിധി!
എന്നെയും ആമിയെയും മാറി മാറി നോക്കിയ ശേഷം, ആമിയുടെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു:
”നീ ഇങ്ങനെ ഇവനേം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഇരുന്നോ… അവിടെ ആ രാഹുൽ നിന്റെ ദോശയൊക്കെ തിന്ന് തീർത്തു മോളേ…”
നിങ്ങൾ ആരുടെ ഫാനാണ്
ആമി “🤍”
നിധി “❤️”
please put in the comment section