നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 20 [കാവൽക്കാരൻ] 152

ഇത്രയും നേരം പുതപ്പിനുള്ളിൽ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ ശരീരത്തിൽ… ഒരു തുണ്ട് തുണി പോലുമില്ല! ഞാൻ പൂർണ്ണ നഗ്നനായിരുന്നു. ആ യാഥാർഥ്യം പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊണ്ടപ്പോൾ വലിയൊരു ഞെട്ടലും അതിനു കൂട്ടായൊരു നാണവും എന്റെയുള്ളിൽ ഉദിച്ചു വന്നു…

ആ അന്ധകാരത്തിൽ, എന്റെ നഗ്നതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾക്കപ്പുറം അവളെ തൊട്ടുവിളിക്കാനുള്ള വെമ്പലായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ. ശരീരത്തിൽ തിളച്ചുമറിയുന്ന ആ പുതിയ ഊർജ്ജം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ ആ കിടക്കയിലൂടെ പതുക്കെ മുട്ടിലിഴഞ്ഞ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

ഇരുട്ടിൽ എന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നത്ര അടുത്തേക്ക് ഞാൻ ചെന്നു.

ഞാൻ അവളുടെ തോളിൽ പതുക്കെ കൈവെച്ചു. “നിധീ…”

പക്ഷേ ആ ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നവൾ ഉണർന്നില്ല. പാവം, എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ആധിയിൽ തളർന്നുറങ്ങിയതാവണം. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം അടക്കാനാവാതെ ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി ശക്തിയിൽ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.

“നിധീ… എഴുന്നേൽക്ക്…”

ആ കുലുക്കത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടിപ്പടർന്നെഴുന്നേറ്റു.

“ആരാ… എന്താ…”

എന്ന് പേടിയോടെ പുലമ്പിക്കൊണ്ട് അവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു. പെട്ടെന്ന്, ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ എന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടു. ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടിയവളെപ്പോലെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

“ദേവാ…”

ഒരൊറ്റ വിതുമ്പലോടെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. എന്റെ വസ്ത്രമില്ലാത്ത, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ശരീരത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും അവൾ ആ നിമിഷം ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഇരുകൈകളും എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ആശ്വാസം മുഴുവൻ ആ ആലിംഗനത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.