നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 23 [കാവൽക്കാരൻ] 356

 

അത്രക്കും ഞാൻ ഈയൊരു ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധയും സമയവും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്…..

 

മനസ്സിലായി എന്ന് വിജാരിക്കുന്നു…..

 

________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

കളരിയിലെ ആ ഭയാനകമായ പ്രകമ്പനം പതുക്കെ നിലച്ചു.

 

കാതടപ്പിക്കുന്ന ആ വലിയ മൂളൽ ശബ്ദം അവസാനിച്ചു. എന്റെ തലച്ചോറിനും ആ വലിയ രുധിരമണിക്കും ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ അദൃശ്യമായ ഊർജ്ജബന്ധം ഞാൻ വിച്ഛേദിച്ചതോടെ, പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിന്ന ആ മാന്ത്രിക രത്നം വീണ്ടും ശാന്തമായി വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു.

 

എന്റെ തലയോട്ടിയിലെ ആ അതിമർദ്ദം പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായതോടെ, ശരീരത്തിലെ അവസാനത്തെ ഊർജ്ജത്തുള്ളിയും വറ്റിപ്പോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും മൂക്കിൽ നിന്നും ചെവികളിൽ നിന്നുമൊഴുകിയ ചൂടുള്ള രക്തം എന്റെ മുഖത്തെ ഒരു ചുവന്ന മാസ്ക് പോലെ മൂടിയിരുന്നു. എന്റെ നെറ്റിയിലെ ആ ചെറിയ രുധിരമണിയിലെ പ്രകാശം പൂർണ്ണമായും മങ്ങി, വെറുമൊരു കറുത്ത കല്ല് പോലെയായി മാറി. നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കുറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഒരടി പോലും നിൽക്കാൻ ശേഷിയില്ലാതെ എന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു.

 

ശ്വസിക്കാൻ പാടുപെടുന്ന മാനസ, താൻ എന്താണ് ഈ ചെയ്തതെന്ന അവിശ്വസനീയതയോടെ സ്വന്തം കൈകളിലേക്കും പിന്നീട് എന്നിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. അവരുടെ ആ സംഹാരരൂപം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയായിരുന്നു. ആ നേർത്ത കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ അഹങ്കാരമില്ല, പകരം തന്റെ സ്വന്തം വാക്ക് തെറ്റിക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് മുന്നിൽ പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം എനിക്ക് വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു.

The Author

കാവൽക്കാരൻ

"വരികളിൽ മറഞ്ഞൊരു നിഴൽ... "--കാവൽക്കാരൻ

36 Comments

Add a Comment
  1. ഓരോ തവണയും കഥയുടെ റേഞ്ച് തന്നെ മാറിപ്പോകുന്നു 🗿💥

  2. എന്താ പറയണ്ടേ എന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല 🙏🏾🥰

  3. പ്രിയ കാവൽക്കാര
    നിഘണ്ടുവിലെ വർണനീയമായ മുഴുവൻ അക്ഷരങ്ങളും മതിയായെന്ന് വരില്ല നിന്നെ അഭിനന്ദിക്കാൻ
    അത്രയും മനോഹരം
    വളരെ വളരെ വളരെ അപൂർവമായ നാഗമാണിക്യം പോലെ തന്നെ

  4. petten thanne next part kittanam
    avan nthe patti
    chekkan marichoo 🥲 illairikum
    waiting❣️❣️

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *