നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 24 [കാവൽക്കാരൻ] 84

“ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കല്ലേ ദേവാ… എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കല്ലേ… എ…എന്നോട് ദേഷ്യം കാണിക്കല്ലേ വാവേ…പ്ലീസ്.. ഞാൻ കാല് പിടിക്കാം…”

എന്ന് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ സങ്കടം ഒരു അണപൊട്ടിയൊഴുകുകയായിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ ആർത്തലച്ചു കരഞ്ഞു. അവളുടെ ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർ വീണ് എന്റെ നെഞ്ചിലെ ഔഷധലേപനങ്ങൾ കുതിർന്നു.

കരച്ചിലിനിടയിൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖമുയർത്തി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി…. ശേഷം അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ എന്റെ നെറ്റിയിലും, അടഞ്ഞ കണ്ണുകളിലും, ചോരപ്പാടുകൾ മാഞ്ഞ എന്റെ കവിളുകളിലും തുടരെത്തുടരെ പതിയുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് വേണ്ടി, എന്റെ ജീവന് വേണ്ടി കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അവളനുഭവിച്ച സകല ഭയവും കുറ്റബോധവും ആ ഉമ്മകളിലൂടെ അവൾ എന്നിലേക്ക് പകർന്നുനൽകി.

എന്നെ എക്കാലത്തേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയന്ന ഒരുവൾക്ക്, മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നും തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ തിരികെ കിട്ടിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു ആ കണ്ണുനീരിലും ചുംബനങ്ങളിലും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.

അവളുടെ ആ സ്നേഹപ്രകടനത്തിന് മുന്നിൽ എന്റെയുള്ളിലെ അവസാനത്തെ വാശിയും അലിഞ്ഞില്ലാതാവുകയായിരുന്നു. എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു… ഇത്രയും വലിയൊരു യുദ്ധം ജയിച്ചതിന്റെ അഹങ്കാരത്തേക്കാൾ, അവളുടെ ഈ സ്നേഹം തിരികെ കിട്ടിയതിലായിരുന്നു എനിക്കിപ്പോൾ കൂടുതൽ സന്തോഷം.