ആ മംഗലാപുരത്തെ ഹോട്ടൽ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അമ്മയുടെ കോൾ വന്നപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി. ഫോൺ എടുത്തതും അമ്മയുടെ ആ പഴുത്ത സ്വരം കാതിൽ വന്നു പതിച്ചു.
“മാത്താാ… നീ എവിടെയാടാ? നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവുമുണ്ടോ? അതോ അവിടെ വല്ല മംഗലാപുരം ചരക്കിനെയും തപ്പി പോയതാണോ?” അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരുതരം അസൂയ കലർന്ന കുസൃതിയായിരുന്നു.
“ഞാൻ വരണോ അമ്മേ? അവിടെ ഇപ്പോൾ മൂന്ന് പെണ്ണുങ്ങളല്ലേ ഉള്ളൂ…കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കാൻ പ്രാപ്തിയും ഉണ്ട് താനും…പിന്നേ അമ്മയ്ക്ക് ശല്ല്യമില്ലാതെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാമല്ലോ,” ഞാൻ ഒന്നു പ്രകോപിപ്പിച്ചു.
“പിന്നെ… നീയില്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് സമാധാനം! വീട്ടിൽ ആണുങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ട പണി ചെയ്യാൻ നീ ഒരാളല്ലേ ഉള്ളൂടാ മാത്തൻ…” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഡബിൾ മീനിംഗ് എന്നെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു.
“എന്താ അമ്മേ… പതിവില്ലാത്ത ഒരു വശ്യത സ്വരത്തിൽ? ദേഷ്യമാണോ അതോ വേറെ വല്ലതുമാണോ?”
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ അത് ദേഷ്യമായി കൂട്ടാം… പക്ഷേ ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ ഈ അമ്മയുടെ മുഖം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ,” അമ്മ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
“അറിയാം… അമ്മ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ആ നെഞ്ച് വിറയ്ക്കുന്നതും, മുഖം ചുവന്നു തുടുക്കുന്നതും കാണാൻ എന്ത് ചന്തമാണെന്നോ! ആ മുഖം കാണുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ‘ദാഹം’ തോന്നാറുള്ളത്,” ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമം ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാതെ പറഞ്ഞു.
