കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മു പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൾ കസേര വലിച്ചിട്ട് എനിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും തറയിലായിരുന്നു.
അമ്മു: (വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “മഹിയേട്ടാ…”
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി.
അമ്മു: “രാവിലെ… രാവിലെ ഞാൻ… ഞാൻ എന്തൊക്കെയാ ചെയ്തതെന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഓർമ്മയുമില്ല. ശരിക്കും ഒരു സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ. ആ അജു… അവൻ എന്നെ ഓരോന്ന് ശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു ഏട്ടാ. ഉറക്കത്തിൽ പോലും എന്നെ അവൻ വെറുതെ വിടാറില്ലായിരുന്നു. അത്… അതൊരു ശീലമായിപ്പോയി. അവൻ കൂടെയുള്ളതാണെന്ന് കരുതി ഞാൻ ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ഏട്ടനെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ… എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയായി.”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവളുടെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു പിടിച്ചിരുന്നു.
അമ്മു: “എനിക്ക് ഏട്ടനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ട്. എന്റെ ഏട്ടനായി കണ്ട ആളെ ഞാൻ… ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ…”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, ബാത്ത്റൂമിൽ വെച്ച് ഞാൻ കണ്ട ആ തെളിവുകൾ—അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായ ആ സ്ഖലനം—അവളും ആ നിമിഷം അബോധാവസ്ഥയിൽ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പു നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ വെറുക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു അബദ്ധം പറ്റിയതിന്റെ പേരിൽ എന്നെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്നറിയാത്ത ചമ്മലായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.
ഞാൻ: “അമ്മൂ… അത് പോട്ടെ. നീ അതോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. നീ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നില്ലേ…”
