എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അമ്മു പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തതയായിരുന്നു.
അമ്മു: “മഹിയേട്ടൻ വെറുതെ ഇല്ലാത്തത് പറഞ്ഞു വിഷമിക്കേണ്ട. ഏട്ടൻ മാറിയതല്ല, ഏട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ പുരുഷൻ പുറത്തു വന്നതാണ്. ഏട്ടന്റെ ആ ഫന്റാസികൾ… അത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം എനിക്കും അത്ഭുതം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീട് എനിക്കും അത് ഇഷ്ടമായി. ഏട്ടൻ തരുന്ന ആ സ്വാതന്ത്ര്യം, എന്നെ ഒരു പെണ്ണെന്ന നിലയിൽ എത്രത്തോളം ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? ആ ബസ്സിലെ പയ്യൻ എന്നെ തൊട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയല്ല, മറിച്ച് നിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് അത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നുള്ള സുഖമായിരുന്നു.”
ഞാൻ: “പക്ഷേ അമ്മൂ… നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ നമ്മളെ തല്ലിക്കൊല്ലും. ഇതൊരുമാതിരി അശ്ലീലമായ കളിയല്ലേ?”
അമ്മു: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മൂക്കിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു) “ഈ നാലു ചുവരുകൾക്ക് പുറത്ത് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് ലോകത്തിന് അറിയാം. പക്ഷേ ഇവിടെ, ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ വെറും പച്ചയായ മനുഷ്യരാണ്. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തുറന്നു കാട്ടുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്? മഹിയേട്ടൻ എന്നെ മറ്റൊരുവന്റെ മുന്നിൽ വിട്ടു കൊടുത്തു എന്ന് കരുതണ്ട, പകരം നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഒരു പുതിയ ലഹരി കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു എന്ന് കരുതിയാൽ പോരെ?”
അവളുടെ ആ സംസാരം എന്റെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം പതുക്കെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ കുറെ നേരം പഴയ കാര്യങ്ങളും ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ യാത്ര തന്ന മാറ്റങ്ങളും പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ എന്റെ പഴയ ചില ‘പഴഞ്ചൻ’ സ്വഭാവങ്ങളെ കളിയാക്കി.
