അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
അമ്മു: “എങ്കിൽ സത്യം പറ മഹിയേട്ടാ… അന്ന് റാഫി നിന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു എന്റെ ഫോട്ടോ നോക്കുമ്പോൾ, എന്നെ അവന് വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നീ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അതോ ഞാൻ നിന്റെ മാത്രമായിരിക്കണം എന്നാണോ നീ ആഗ്രഹിച്ചത്?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്നെ വീണ്ടും കുഴപ്പത്തിലാക്കി. റാഫി അന്ന് ആവേശത്തോടെ നിന്നെ വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയ ആ വിചിത്രമായ ആഗ്രഹം അവളോട് എങ്ങനെ പറയുമെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു.
അമ്മുവിന്റെ ആ കുത്തിപ്പൊളിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ ഒന്നു പതറി. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വിചിത്രമായ ചിന്തകളെ പുറത്തുപറയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ: “എന്റെ അമ്മൂ… നീ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചോദിക്കല്ലേ. അന്നത്തെ ആ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് നീ എന്റെ അനിയത്തിയാണെന്ന തോന്നൽ, മറുവശത്ത് റാഫിയുടെ ആവേശവും നിന്റെ ആ വശ്യമായ ഫോട്ടോകളും… സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കൊന്നും ഓർമ്മയില്ല.”
ഞാൻ ആ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നും തന്ത്രപരമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറി. എന്റെ ആ പതർച്ച കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് ആക്കിച്ചിരിച്ചെങ്കിലും കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ആ സംസാരം നിർത്തി അടുത്ത ദിവസത്തെ പ്ലാനുകളിലേക്ക് കടന്നു.
ഞാൻ: “നമുക്ക് ഈ ബാംഗ്ലൂർ തിരക്കിൽ നിന്ന് മാറി എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു ട്രിപ്പ് പോയാലോ? നീ പറ… നിനക്ക് എവിടെ പോകാനാണ് ഇഷ്ടം?”
അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ ആവേശത്തോടെ ഓരോ സ്ഥലങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.
