ഓൺലൈൻ ആങ്ങള 7 [ഗില്ലി ബാല] 120

രാത്രി ഏറെ വൈകിയിട്ടും ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകിയില്ല. റൂം ബോയ് ഡിന്നർ കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചപ്പോൾ ആ വിഭവം വിളമ്പാനും ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാനുമുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞങ്ങൾ. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അമ്മുവിന്റെ മുഖം കലുഷിതമായിരുന്നു.
​മുൻപൊക്കെ എത്ര പിണങ്ങിയാലും ‘മഹേഷേട്ടാ’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തേൻതുള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ അംശം പോലുമില്ല.
​”മഹേഷേ… കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ആ പ്ലേറ്റുകൾ അവിടെ എടുത്തു വെക്ക്,” അവൾ വളരെ തണുപ്പൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
​’മഹേഷേ’ എന്ന ആ വിളി എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള ആ ബഹുമാനവും വാത്സല്യവും എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ‘ഏട്ടൻ’ എന്ന വാക്ക് അവൾ മനഃപൂർവ്വം വെട്ടിക്കളഞ്ഞത് എന്നെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാൻ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി.
​ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവൾ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ പിന്നാലെ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ബെഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൂടി കിടന്നു. ഞാൻ അരികിൽ ചെന്ന് കിടന്നപ്പോൾ അവൾ എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി ഭിത്തിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന പരിഗണന പോലും അവൾക്കില്ല. ആ റൂമിൽ ഞാൻ ഒരു വെറും നിഴൽ മാത്രമായി മാറിയതുപോലെ.
​അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിട്ടും, എനിക്കത് അനുഭവിക്കാൻ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ അജ്മലിന്റെ ആജാനബാഹുവായ രൂപവും ഹൻസിയയുടെ സുന്ദരമായ മുഖവും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവർ എത്ര സന്തോഷത്തോടെയായിരിക്കും ഈ രാത്രി ആഘോഷിക്കുന്നത്?
​അമ്മു ഉറങ്ങിയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, അവഗണനയുടെ കയ്പ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ പോയി കിടന്നാലോ എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും, പിന്നീട് മനസ്സ് മാറി ഞാൻ ആ മുറിയിലെ മറ്റൊരു വശത്തുള്ള ചെറിയ സെക്കൻഡറി ബെഡിലേക്ക് മാറി.
​ജനാലയിലൂടെ ഗോവൻ രാത്രിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചം ഉള്ളിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ (40A) അജ്മലും ഹൻസിയയും അവരുടെ പ്രണയനിമിഷങ്ങളിൽ ആയിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെ, ഈ ആഡംബര മുറിയിൽ ഞാൻ തികച്ചും ഏകനാണ്. അമ്മുവിന്റെ ശ്വാസഗതി പതുക്കെ താളത്തിലാകുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട്, നാളെ അവളുടെ ദേഷ്യം മാറണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാൻ ആ തണുത്ത കിടക്കയിൽ ഉറക്കം പിടിക്കാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു.