ഓൺലൈൻ ആങ്ങള 7 [ഗില്ലി ബാല] 120

​ഞാൻ: “കല്യാണമോ? എന്തിന്? ഇവളെ ആരെങ്കിലും കെട്ടുമോ? ഇതിനെ കെട്ടി ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. ഇപ്പോഴത്തെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം മതി.”

​അമ്മു വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവൾ ചായക്കപ്പുമായി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് എന്നെ കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങി.
​അമ്മു: “കണ്ടില്ലേ ഹൻസീ… ഇവന്റെ ഓരോ വർത്തമാനം. എന്നെ കെട്ടാൻ ക്യൂ നിൽക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞാൽ ഇവൻ ബോധം കെട്ടു വീഴും. പിന്നെ ഇവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഇവന്റെ ഈ കള്ളത്തരം ഒന്നും നടക്കില്ലല്ലോ. എപ്പോഴും ഫ്രീ ആയിട്ട് ഓരോരോ പെണ്ണുങ്ങളെ നോക്കി നടക്കാനല്ലേ ഇവന് ഇഷ്ടം.”
​അമ്മുവിന്റെ ആ മറുപടി കേട്ട് അജ്മലും ഹൻസിയയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ പിണക്കവും ഇണക്കവും അവർക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​ഹൻസിയ: “അമ്മൂ, നീ വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. ഇവന്മാരൊക്കെ ഇങ്ങനെയാ. പക്ഷേ ചേട്ടന്റെ ഭാഗ്യമാണ് അമ്മുവിനെപ്പോലെ ഇത്രയും ബോൾഡ് ആയ ഒരാളെ കിട്ടിയത്.”
​ഞങ്ങൾ ആ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പരസ്പരം ട്രോളിയും കളിയാക്കിയും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അജ്മൽ അധികം സംസാരിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ തമാശകൾ കേട്ട് മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മുവിന്റെയും ഹൻസിയയുടെയും സംസാരം കണ്ടാൽ വർഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള കൂട്ടുകാരികളെപ്പോലെ തോന്നും.

ഞങ്ങളുടെ ആ വർത്തമാനം പതുക്കെ കൂടുതൽ ഹൃദ്യമായി മാറി. മുറിയിലെ ആ അന്തരീക്ഷം കാമത്തിൽ നിന്നും സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു.
​ഹൻസിയ: “സത്യം പറയണം മഹേഷേട്ടാ… ലിവിങ് ടുഗദർ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ ഒരു കെമിസ്ട്രി കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു വർഷങ്ങളായുള്ള ദാമ്പത്യം ആണെന്ന്. പക്ഷേ ഈ ഒരു ഫ്രീഡം ഉണ്ടല്ലോ… അത് ശരിക്കും ഗ്രേറ്റ് ആണ്.”
​അമ്മു: (ഹൻസിയയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന്) “അതൊക്കെ പുറമെ കാണുന്നതല്ലേ ഹൻസീ. ഇവന് ഭയങ്കര ശാഠ്യമാ. ചിലപ്പോൾ തോന്നും എന്റെ ഏട്ടനാണെന്ന്, ചിലപ്പോൾ തോന്നും എന്റെ കാമുകനാണെന്ന്. എപ്പോഴും ഓരോരോ കണ്ടീഷൻസ് ആണ്. പക്ഷേ ഈ ഗോവ ട്രിപ്പ് വന്നപ്പോൾ മുതൽ ഇവൻ ആകെ മാറിയിരിക്കുകയാണ്.”
​അമ്മു ‘ഏട്ടൻ’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് ഒളിക്കണ്ണിട്ടു നോക്കി. ആ വാക്ക് അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയതാണോ അതോ നമ്മുടെ പഴയ ആങ്ങള-പെങ്ങൾ ബന്ധത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം തോന്നി.
​അജ്മൽ: (പതുക്കെ ഇടപെട്ടുകൊണ്ട്) “അമ്മൂ… മഹേഷേട്ടൻ ഭാഗ്യവാനാണ്. ഈ കാലത്ത് ഇത്രയും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു പാർട്ണറെ കിട്ടുക എന്ന് പറയുന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഹൻസിക്ക് അത്യാവശ്യം സംശയമൊക്കെ ഉണ്ട്.”
​ഹൻസിയ: “പിന്നല്ലാതെ! ഈ സുന്ദരക്കുട്ടനെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ തുറന്നു വിട്ടാൽ ശരിയാകുമോ? ഇവൻ മിണ്ടില്ല എന്നേയുള്ളൂ, നോട്ടം കൊണ്ടൊക്കെ ആളെ വീഴ്ത്തും.”
​ഹൻസിയ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അജ്മൽ നാണിച്ചുപോയി. അവൻ പതുക്കെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും അമ്മുവിന്റെ ആ വിയർത്തൊട്ടിയ രൂപത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിpc.
​ഞാൻ: “അല്ല അജൂ… ഹൻസി പറയുന്നത് കേട്ടാൽ തോന്നും നീ വലിയൊരു പ്ലെയർ ആണെന്ന്. എന്നിട്ടാണോ ഒരു പെണ്ണിനെ വളർത്താൻ അറിയില്ല എന്ന് ഇവൾ പരാതി പറയുന്നത്?”
​അജ്മൽ: “അതൊക്കെ ഇവളുടെ വെറും തോന്നലാ മഹേഷേട്ടാ. പ്രണയിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരുപാട് സംസാരിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു കുറച്ചുകൂടി ഗൗരവം വന്നുവെന്ന്.”
​അമ്മു: “അതുകൊള്ളാം! ഗൗരവം കാണിക്കാൻ ഇത് ഓഫീസൊന്നും അല്ലല്ലോ അജൂ. ലൈഫ് എൻജോയ് ചെയ്യാനുള്ളതല്ലേ? ദാ, ഇവനെ കണ്ടു പഠിക്ക്… എപ്പോഴും ഓരോ കുസൃതികളുമായി എന്റെ പുറകെ കാണും. ചിലപ്പോൾ അതൊരു ശല്യമാണെങ്കിലും, ആ ഒരു വൈബ് ഉണ്ടല്ലോ… അത് മിസ്സ് ചെയ്യാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
​അമ്മു അത് പറയുമ്പോൾ എന്നെ നോക്കിയ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു.
​ഹൻസിയ: “എന്തായാലും നിങ്ങളുടെ ഈ ലൈഫ് സ്റ്റൈൽ എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഈ കല്യാണം, താലി എന്നൊക്കെ പറയുന്ന ആ ഒരു ഭാരമില്ലാതെ, ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ പ്രണയിക്കുക, ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ പിണങ്ങുക… അത് ശരിക്കും രസകരമാണ്. മഹേഷേട്ടാ… അമ്മുവിനെ നന്നായി നോക്കിക്കോണം കേട്ടോ. ഇവളെപ്പോലെ ഒരു ഐറ്റത്തിനെ വേറെ എവിടെയും കിട്ടില്ല!”
​അമ്മു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹൻസിയയെ ഒന്ന് തോണ്ടി. ആ മുറിയിൽ ചിരിയുടെ മാലപ്പടക്കം തന്നെയായിരുന്നു. ഗൗരവക്കാരനായ അജ്മൽ പോലും ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ തമാശകളിൽ പങ്കുചേരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ജോഡികൾക്കിടയിലും ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേകതരം ഇഴയടുപ്പം രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.