ഒരു ബാംഗ്ലൂർ യാത്ര 2 [Vethalam] 667

അങ്ങനെ ഒന്നും പോവരുത് എവിടേലും വീണു പോയാൽ എന്ത് ചെയ്യും

ഓ അങ്ങനെ വീണു ചത്താൽ ചാവട്ടെ കുഞ്ഞേ ഞാൻ ആറെണ്ണത്തിനെ പെറ്റു എല്ലാം പഠിച്ചു വല്ല്യ ജോലിയൊക്കെയായി പെണ്ണും കെട്ടിയപ്പോ ആർക്കും തള്ളയെ വേണ്ടാ നോക്കാനൊട്ടു നേരവുമില്ല എല്ലാ ആഴ്ചയും ഓരോരുത്തരു വരും ചത്തോന്നറിയാൻ മുഖം കാണിച്ചങ്ങ് പോവും

ദാ കാണുന്നതാ വീട് കുഞ്ഞിനി പൊക്കോ ഇല്ലേ ആ താടക കുഞ്ഞിനേം ചീത്ത വിളിക്കും

അതൊന്നുമില്ല അമ്മച്ചി വാ ഞാൻ വീട്ടിലാക്കിയിട്ടേ പോണുള്ളൂ

എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു രണ്ടു മൂന്നു ഒതുക്കുകല്ലുകൾ കയറി ഞങ്ങൾ ഒരു വീടിന്റെ പുറകു വശത്തെ മുറ്റത്തെത്തി

വല്ല്യമ്മച്ചി ഇതെവിടേ പോയതാ തിരയാൻ ഈ വീട്ടിലിനി ഒരിഞ്ചു സ്ഥലം ബാക്കിയില്ല അമ്മച്ചിയെ കണ്ടതും ഒരു സ്ത്രീ ഒച്ചയെടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നു

പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടത് കൊണ്ടവർ നിശബ്ദയായി

ഞാനെന്നാടി മൊട്ടു സൂചിയാണോ നീയിങ്ങനെ തിരയാൻ നീ നിന്റെ പണി നോക്കെടി

ആഹാ അമ്മച്ചി ആളത്ര മോശമല്ല ല്ലോ ഞാൻ മനസിലോർത്തു

എവിടേലും വീണു എന്തേലും പറ്റിയാ ഞാൻ വേണം നിങ്ങടെ മക്കളോട് സമാധാനം പറയാൻ ഇങ്ങു കേറി വാ അകത്തോട്ട്

അവർ അമ്മച്ചിയുടെ കൈ പിടിച്ചു വീടിനകത്തേക്ക് കയറ്റി

ഞാൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു

ആരോ ഓടി വരുന്ന ഒച്ച കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നിന്നു ആദ്യം കണ്ട ആ സ്ത്രീയാണ്

അതേ ക്ഷമിക്കണം കേട്ടോ ഈ തള്ളയെ കൊണ്ട് ഒരു രക്ഷയുമില്ലന്നെ എന്റെ കണ്ണൊന്നു തെറ്റിയാ ഇറങ്ങി വല്ല വഴിക്കും പോവും വല്ല പട്ടിയോ പൂച്ചയോ ആണേൽ പിടിച്ചു കെട്ടിയിടാരുന്നു ഇതിപ്പോ ഒന്നും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയാ ഒന്നും വിചാരിക്കല്ലേ സാറേ