ഒരു ഭാര്യയുടേ തോട്ടപ്പണി [ആനീ] 192

അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടർച്ച അവളിൽ കൂടുതൽ ഭയമുണ്ടാക്കി.
​അഭി അല്പം ദൂരെ മാറി നിന്ന് ഫോണിൽ എന്തോ നോക്കുകയായിരുന്നു. ഈ തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ, താൻ ഒട്ടും സുരക്ഷിതയല്ലെന്ന് ഇന്ദു വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മുത്തു പിന്നെ മുന്നിൽ നടന്നു അവർ പിറകെയും.

തോട്ടത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ, വലിയ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ചെറിയ കുടിൽ കാണാമായിരുന്നു.
​മണ്ണുകൊണ്ട് കെട്ടിയ ഭിത്തികളും വൈക്കോൽ മേഞ്ഞ കൂരയുമുള്ള ഒരു ഒറ്റമുറി കുടിൽ. മഴയും വെയിലും ഏറ്റ് ആകെ ജീർണ്ണിച്ച ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു അത്. വാതിലിന് പകരമായി ഒരു പഴയ ഒരു തകര പട്ടയാണ്. ആ തോട്ടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആ കുടിൽ കാണുമ്പോൾ ഇന്ദുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഇരട്ടിച്ചു.

​അഭിയും ഇന്ദുവും മുത്തുവിന് പിന്നാലെ ആ കുടിലിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ഉള്ളിൽ കടുത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു. മുത്തു ഒരു മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് കൊളുത്തി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കുടിലിന്റെ ഉള്ളിലെ ദയനീയാവസ്ഥ വ്യക്തമായി.
​തറ മുഴുവൻ മെഴുകാത്ത പച്ചമണ്ണാണ്. ഒരു മൂലയിൽ പഴകിയ മുഷിഞ്ഞ തുണികൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനടുത്ത് തകരത്തിന്റെ കുറച്ചു പാത്രങ്ങളും മൺകലങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. കാറ്റിനൊപ്പം പുകയുടെയും പഴകിയ ഭക്ഷണത്തിന്റെയും അരോചകമായ ഗന്ധം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.

ഇന്ദുവിന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു ബാത്ത്റൂം പോലുമില്ലാത്ത ആ വൃത്തികെട്ട സ്ഥലത്ത് മുത്തു എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
​മുത്തു ആ മുറിയുടെ കോണിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ ഇരുമ്പ് പെട്ടി വലിച്ചെടുത്തു. അതിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്നും പഴകിയ പേപ്പറിന്റെയും പൂപ്പലിന്റെയും ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ അതിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ കണക്കുപുസ്തകം പുറത്തെടുത്ത് ഇന്ദുവിന് നേരെ നീട്ടി.