പണി 2 [അങ്കിൾ ജോയ്] 133

 

“നിങ്ങളൊന്നും പറയണ്ട തത്കാലം ഒരു ഒട്ടോ കുട്ടി പോയാൽ മതി ”

 

“തത്കാലം മനസ്സില്ല ഞങ്ങൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കാറിൽ തന്നെയേ പോകുന്നുള്ളു,

 

നാസർ വിഷ്ണുവിനെ വീണ്ടും വിളിച്ചു..

മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലാതെ കിരൺ അതൊക്കെ കേട്ട് നിന്നു

………..

 

​നക്ഷത്രയെ വീട്ടിലാക്കിയ ശേഷം, വളരെ വേഗം തന്നെ വിഷ്ണു തിരിച്ചെത്തി

 

സുഹൃത്തുക്കളെ ഓരോരുത്തരെയായി അവരുടെ വീടുകളിൽ വിട്ട് വിഷ്ണുവും കിരണും മാത്രം കാറിൽ ബാക്കിയായപ്പോഴാണ് ആ സംഭാഷണം നടന്നത്. ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത അവരുടെ ആശങ്കകൾക്ക് ആഴം കൂടി.

 

​ആശങ്കയുടെ നിഴലിൽ

​കാർ കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയിട്ടും വിഷ്ണു ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിരൺ സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

 

 

​”വിഷ്ണൂ… എനിക്ക് ഇത് പറയാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല,”

 

കിരൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

 

“നമ്മൾ കണ്ട നക്ഷത്രയല്ല ഇപ്പോൾ അവൾ. നീ അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ അതോ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണോ ?”

 

 

​വിഷ്ണുവിന്റെ മറുപടി ഒരു മൗനമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ വേദന കണ്ണുകളിലൂടെ കിരണിന് മനസ്സിലായിരുന്നു.

 

​”ആ അപകടത്തിന് മുൻപ് അവൾ എത്ര പാവമായിരുന്നു,”

 

കിരൺ തുടർന്നു.

 

“ഒരാൾ നോക്കിയാൽ പോലും നാണിക്കുന്ന പെണ്ണ്. പക്ഷേ ഇന്ന്… ആ നാസറും സാമും ഒക്കെ അവളുടെ വസ്ത്രധാരണത്തെക്കുറിച്ചും ഇരുപ്പിനെക്കുറിച്ചും കാറിൽ വെച്ച് കാട്ടിക്കൂട്ടിയത് നീ കണ്ടില്ലേ? എന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഒരു കുലുക്കവുമില്ല. പോരാത്തതിന് അവരോടൊക്കെ ചിരിച്ചും വർത്തമാനം പറഞ്ഞുമാണ് അവൾ ഇരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് എന്താ പറ്റിയെ പറ വിഷ്ണു….”