പണി 2 [അങ്കിൾ ജോയ്] 133

പക്ഷേ, കിരണിനെ ഞെട്ടിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ഷാളിന്റെ മധ്യഭാഗത്തും അരികുകളിലും വാഴക്കറ പറ്റിയത് പോലെ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള കറകൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സാധാരണ കഴുകിയാൽ പോലും പോകാത്ത, കട്ടിയുള്ള, ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന തരം കറകൾ.

​

​”ഇതെന്താ വിഷ്ണൂ ഇത്? രക്തമല്ലല്ലോ…”

കിരൺ ആ ഷാൾ വാങ്ങി വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിച്ചു.

“ഇത് വാഴക്കറ പോലെ ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഈ പണിതീരാത്ത ഫ്ലാറ്റിൽ എവിടെയാണ് വാഴ? അല്ലെങ്കിൽ ഈ കറ എങ്ങനെ അവളുടെ ഷാളിൽ വന്നു?”

​വിഷ്ണു ആ ഷാൾ മണത്തു നോക്കി. അതിൽ നിന്ന് വരുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ചീഞ്ഞ ഗന്ധമാണ്. മണ്ണും എണ്ണയും ഏതോ ചെടിയുടെ നീരും കലർന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു അസ്വാഭാവിക ഗന്ധം.

​”കിരൺ … അന്ന് രാത്രി അവൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് അവൾ പറഞ്ഞത് നാട്ടുകാർ അവളെ രക്ഷിച്ചു എന്നാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഈ ഷാൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ ബാക്കിയായി എന്റെ തോന്നൽ സത്യമല്ലേ ?”

വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിഴലിച്ചു.

​അവൻ ആ മുറിയിൽ ആകെ തിരയാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ആ ഷാൾ കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തെ പൊടി മാറ്റി നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവും കിരണും ഒന്ന് കൂടി ഞെട്ടി. അവിടെ തറയിൽ ആ കറ കൊണ്ട് ചില അടയാളങ്ങൾ വരച്ചിരിക്കുന്നു. അതൊരു ചിത്രമോ അതോ എന്തെങ്കിലും മന്ത്രവാദത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള അടയാളമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

​”വിഷ്ണൂ… ഇതിന്റെ അർത്ഥം അവൾ അപകടത്തിൽ പെടുകയല്ല ചെയ്തത്. അവളെ ആരോ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് എന്തോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടാണ് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചത്.”