പണി 6 [ആനീ] 241

വിഷ്ണു ആ മുഖം അരിച്ചുപെറുക്കി നോക്കി. പക്ഷേ, എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവന് ആ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ ജീവിതത്തിലോ, സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിലോ, ശത്രുക്കൾക്കിടയിലോ ഇങ്ങനെയൊരു മുഖം വിഷ്ണു കണ്ടിട്ടില്ല.
​
“ജാഫറേ, നിനക്ക് തെറ്റിയതാകും,”

വിഷ്ണു ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് ഇവനെ ഒരു പരിചയവുമില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരാളുമായി ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് 100% ഉറപ്പാണ്. നീ ആരെ കണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”

​ വിഷ്ണുവിന് അയാളോട് ഒരു പകയോ ഭയമോ തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ കിരൺ ആ ചിത്രം കണ്ടു വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

വിഷ്ണു ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവന്റെ ഫോൺ നിർത്താതെ ശബ്ദിച്ചത്. ഫോണിലെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു അപരിചിത നമ്പറായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വിഷ്ണു ആ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

​വിഷ്ണുവിന്റെ ഫോണിൽ വിളിച്ചത് അവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ എസ്.ഐ. ഹരി ആയിരുന്നു. ഹരിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയൽ വിഷ്ണുവിനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.

​”വിഷ്ണൂ… നീ ഉടനെ ഇങ്ങോട്ട് വരണം. സിറ്റിക്ക് പുറത്തുള്ള ആ വിജനമായ റോഡിൽ ഒരു suv വണ്ടി കിടപ്പുണ്ട്. സാം, അനന്തു, നാസർ… അവർ മൂന്നുപേരും…”

ഹരി ഒന്ന് നിർത്തി. ”

അവർ തീർന്നു വിഷ്ണൂ. മരിച്ചു കിടക്കുകയാണ്.”

​വിഷ്ണുവിന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഹരി ആ ദൃശ്യം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി:

“വല്ലാത്തൊരു കാഴ്ചയാണിത്. കാറിന്റെ പിൻസീറ്റുകൾ മടക്കി ഒരു ബെഡ് പോലെയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിൽ മൂന്നുപേരും പൂർണ്ണ നഗ്നരായിട്ടാണ് കിടക്കുന്നത് ശരീരം വിയർപ്പും മതജലവുമായി ആകെ മോശം അവസ്ഥ . പക്ഷേ വിചിത്രമായ കാര്യം എന്താണെന്നറിയുമോ? അവരുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പോറൽ പോലുമില്ല. മൽപ്പിടുത്തം നടന്ന ലക്ഷണങ്ങളില്ല. മുറിവുകളില്ല. ആരോ അവരെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതോ കുത്തിയതോ ഒന്നുമല്ല. പക്ഷേ ആ മുഖങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും ആ കാമത്തിന്റെ വന്യതയും ഭയവും കലർന്ന ഒരു ഭാവമുണ്ട്.”