പൈനാപ്പിൾ ലൈം ജ്യൂസ്‌ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 89

 

​

ആ ചെറിയ സർവീസ് റോഡിലൂടെ ഓടിക്കുമ്പോൾ സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രീതിയും ഗിയർ മാറ്റുന്ന സ്പീഡും കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

 

 

‘ശോ… പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ അല്ല. ഇവൾക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ ഒക്കെ നന്നായി അറിയാം!’

 

 

 

​”എന്താടാ … മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്? എന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് കണ്ട് ഡിസൈനർ അളിയൻ ഞെട്ടിപ്പോയോ?”

 

അവൾ കണ്ണ് റോഡിൽ നിന്ന് മാറ്റാതെ തന്നെ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

 

 

​”ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. നീ വണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി ഇടാതിരുന്നാൽ മതി,”

 

 

 

സേലം ഹൈവേയുടെ ആ വീതിയുള്ള റോഡിലേക്ക് വണ്ടി പതുക്കെ കയറി. സ്റ്റിയറിംഗിൽ അനുവിന്റെ കൈകൾ വളരെ കോൺഫിഡന്റായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നി. ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് അല്പം കൂടി ചാഞ്ഞിരുന്നു.

 

 

 

​എത്രയോ തവണ ഈ വഴി ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോയിട്ടുള്ളതാണ്.

 

പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ വശങ്ങളിലെ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ളതുപോലെ.

 

ഒരുപക്ഷേ, ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്ന് മാറി ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം, ഓരോ മരവും ഓരോ കലുങ്കും ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി.

 

വണ്ടിക്കുള്ളിൽ അനു ഏതോ ഒരു തമിഴ് മെലോഡി പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള സംഗീതം എസിയുടെ തണുപ്പിനൊപ്പം മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നു.

 

 

​സേലം ടൗൺ മെല്ലെ ഉറക്കമുണരുന്നേയുള്ളൂ.

 

ദൂരെ പച്ച വിരിച്ച വയലുകളിൽ കർഷകർ പണി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. തലയിൽ കെട്ടുമായി പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ… ആ തമിഴ് ഗ്രാമീണ ഭംഗി ശരിക്കും ഒരു പെയിന്റിംഗ് പോലെ തോന്നി.