പൈനാപ്പിൾ ലൈം ജ്യൂസ്‌ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 166

 

​”അപ്പൂ… റെഡിയല്ലേ? ഇനി ഒന്ന് പിടിച്ചിരുന്നോ!”

​

“ഓഹ്.. ശെരി മാഡം…”

 

​”എന്താടാ അപ്പു… അവിടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? ആ ഥാർ കണ്ട് നിന്റെ വണ്ടിക്ക് അപകർഷതാബോധം ഉണ്ടായോ? ഇപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് ബോധം വന്നല്ലോ, ഭാഗ്യം!”

 

 

 

​ഞാൻ ചമ്മിപ്പോയി.

 

“അതൊന്നുമല്ല… ഞാൻ ചുമ്മാ നോക്കിയതാ. ആ വണ്ടിക്ക് ഇത്തിരി തടിയുണ്ടെന്നേ ഉള്ളൂ,”

 

ഞാൻ ഒന്ന് ന്യായീകരിക്കാൻ നോക്കി.

 

 

 

​അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ ചെറിയ സർവീസ് റോഡിലൂടെ വണ്ടിയൊടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു..

 

 

 

അവൾ ആക്സിലറേറ്ററിൽ കാൽ അമർത്തിയതും വണ്ടി പതുക്കെ വേഗത കൈവരിച്ചു.

 

എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ആ ഥാറിന്റെ രൂപമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അരികിലിരുന്ന് വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന അനുവിന്റെ ആ പെർഫ്യൂം മണം വന്നപ്പോൾ ഥാറിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ആവേശം എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

 

​

ആ ചെറിയ സർവീസ് റോഡിലൂടെ ഓടിക്കുമ്പോൾ സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രീതിയും ഗിയർ മാറ്റുന്ന സ്പീഡും കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

 

 

 

‘ശോ… പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ അല്ല. ഇവൾക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ ഒക്കെ നന്നായി അറിയാം!’

 

 

 

 

​”എന്താടാ … മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്? എന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് കണ്ട് ഡിസൈനർ അളിയൻ ഞെട്ടിപ്പോയോ?”

 

അവൾ കണ്ണ് റോഡിൽ നിന്ന് മാറ്റാതെ തന്നെ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

 

 

 

​”ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. നീ വണ്ടി എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി ഇടാതിരുന്നാൽ മതി,”