പൈനാപ്പിൾ ലൈം ജ്യൂസ്‌ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ] 165

 

 

 

 

സേലം ഹൈവേയുടെ ആ വീതിയുള്ള റോഡിലേക്ക് വണ്ടി പതുക്കെ കയറി. സ്റ്റിയറിംഗിൽ അനുവിന്റെ കൈകൾ വളരെ കോൺഫിഡന്റായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നി. ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് അല്പം കൂടി ചാഞ്ഞിരുന്നു.

 

 

 

 

​എത്രയോ തവണ ഈ വഴി ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോയിട്ടുള്ളതാണ്.

 

പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ വശങ്ങളിലെ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ളതുപോലെ.

 

ഒരുപക്ഷേ, ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്ന് മാറി ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം, ഓരോ മരവും ഓരോ കലുങ്കും ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ തോന്നി.

 

വണ്ടിക്കുള്ളിൽ അനു ഏതോ ഒരു തമിഴ് മെലോഡി പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിലുള്ള സംഗീതം എസിയുടെ തണുപ്പിനൊപ്പം മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നു.

 

 

 

​സേലം ടൗൺ മെല്ലെ ഉറക്കമുണരുന്നേയുള്ളൂ.

 

ദൂരെ പച്ച വിരിച്ച വയലുകളിൽ കർഷകർ പണി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. തലയിൽ കെട്ടുമായി പോകുന്ന സ്ത്രീകൾ… ആ തമിഴ് ഗ്രാമീണ ഭംഗി ശരിക്കും ഒരു പെയിന്റിംഗ് പോലെ തോന്നി.

 

 

 

​ഞാൻ മെല്ലെ തല തിരിച്ച് അനുവിനെ നോക്കി.

 

ആ ലൂസ് ഷർട്ടിന്റെ കോളറുകൾ കാറ്റിൽ ചെറുതായി അനങ്ങുന്നുണ്ട്.

 

അവളുടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ റോഡിൽ നിന്ന് ഒരടി പോലും മാറുന്നില്ല. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, കണ്ണു ചിമ്മാതെ അവൾ വണ്ടി നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്.

 

ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവമുണ്ട്.

 

 

 

​”എന്താടാ അപ്പു… ഇങ്ങനെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്? ഗ്രാമഭംഗി നോക്കാതെ എന്നെയാണോ നീ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നത്?”