“ആഹ്.. എങ്കിൽ വാ..”
ഞങ്ങൾ ഉള്ളിലേക്ക് മാറിയുള്ള റെസ്റ്റോറന്റ് സ്പേസ് കണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് നീങ്ങി..
ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സംഗതി വേറെ ലെവൽ.
സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള കസേരകളും വെള്ളതുണി വിരിച്ച മേശകളും. വെയിറ്റർമാർ ഒക്കെ സൂട്ടും കോട്ടും ഇട്ടാണ് നടക്കുന്നത്.
സേലത്തെ ആ ‘തങ്കമകൾ ഗോൾഡ് ‘ റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഞങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞ ടേബിളിൽ അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.ഇവടെയും നല്ല തിരക്ക് തന്നെ.. ചുറ്റുമുള്ളവർ നല്ല ‘തനി തമിഴിൽ’ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.
അനു മെനു കാർഡ് തുറന്നു നോക്കി.
മെനു കാർഡിലെ വില കണ്ടപ്പോൾ അനുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പണ്ടത്തെക്കാൾ വട്ടത്തിലായി.
“ഒരു മസാല ദോശയ്ക്ക് ഇത്രയും രൂപയോ?!
ഇതിൽ സ്വർണ്ണം വല്ലതും ഉരുക്കി ഒഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ഞാൻ എന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് മെസ്സേജ്സ് വന്നത് നോക്കുകയായിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ് ചേച്ചി വീട്ടിന്നു പോരുന്നതിനു മുന്നേ എന്നെയും അനുവിനെയും ചേർത്തു നിർത്തിയ ഫോട്ടോ വാട്സാപ്പിൽ അയച്ചുതന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്..
.
അനു എന്റെ നേരെ മുന്നിലാണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കിലും ആ ഫോട്ടോ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ മാക്സിമം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ആ ഫോട്ടോ നോക്കിയിരുന്നു..
‘ഐവാ…എന്താ ഐശ്വര്യം..’
അപ്പോഴാണ് വെയിറ്റർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. പട്ടു വേഷ്ടിയൊക്കെ ഉടുത്ത് മുടിയിൽ നിറയെ എണ്ണയൊക്കെ തേച്ച് മിനുക്കിയ ഒരു പാവം തോന്നിക്കുന്ന നാൽപതുകാരൻ അണ്ണൻ..

എന്റെ പോണോ കിടിലം സാധനം… എന്താ freshness ഈ കഥക്ക്.. ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല…. ഇങ്ങനെ ഒള്ള കഥസാരം ഒക്കെ എവിടെ നിന്ന് ഒപ്പിക്കുന്നത്… അടുത്ത ഭാഗം വരുന്നതേ വരെ ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല… എന്തായാലും തുടരുക…. Full Support…
Nice Part Bro .😂 എപ്പോഴും Support ഉണ്ടാകും
എന്ന് സ്വന്തം
വിനോദൻ❤️