വേദിക: “ശശീ… നേരം വെളുത്തു. ഇനി നമുക്ക് പതിയെ ഇറങ്ങിയാലോ? അച്ഛനും അമ്മയും അന്വേഷിക്കും.”
ശശി അപ്പോഴും ആൽത്തറയിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ വേദികയെ എങ്ങനെയെങ്കിലും വശീകരിക്കാനുള്ള അടുത്ത തന്ത്രങ്ങളായിരുന്നു.
ശശി: “ഹാ പോകാം… കുറച്ചു കൂടി കഴിയട്ടെ വേതു….എന്റെ കാലിനാണെങ്കിൽ നല്ല കടച്ചിൽ. നമുക്ക് അല്പനേരം കൂടി ഇവിടെ വിശ്രമിച്ചിട്ട് പോകാം.”
അവൾ സമ്മതിച്ചു.
അല്പം സമയം മുന്നോട്ട് പോയി… അവളുടെ കണ്ണുകൾ മറ്റൊന്നിൽ ഉടക്കിയത്. ആൽമരത്തിന്റെ ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ ദൂരെയായി ഒരു പഴയ നിർമ്മിതി അവൾ കണ്ടു. കൗതുകം തോന്നിയ വേദിക പതിയെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
തന്ത്രങ്ങൾ മെനയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്ന ശശി അവൾ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. തന്റെ കയ്യിലുള്ള മരുന്നിന്റെ ശക്തിയും അവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയും വെച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി അവൾക്കൊരു ‘ഫ്രഞ്ച് കിസ്സ്’ നൽകി കാര്യങ്ങൾ തന്റെ വഴിക്ക് കൊണ്ടുവരാനായിരുന്നു അവന്റെ പ്ലാൻ. അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് അവളെ ചുംബിക്കാനായി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ വേദികയെ കണ്ടില്ല!
ശശി പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി
. “വേതു…. വേതു…… നീ എവിടെയാ?”
അല്പം ദൂരെ ആ പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന് അടുത്ത് അവൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശശിക്ക് ആശ്വാസമായി. അവൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
