പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല] 281

 

 

 

എന്നാൽ ശശി പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒട്ടും ഭയമില്ലായിരുന്നു. പകരം, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ ഒരു നിസ്സഹായത അവൻ അഭിനയിച്ചു.

 

 

 

 

“വേദികേ… നിൽക്ക്! നീ എന്തിനാ എന്നെ അടിച്ചത്? ഞാനിപ്പോൾ അടിക്കാനും മാത്രം എന്ത് ചെയ്തു?”

 

 

 

നടന്നതെല്ലാം മറന്നുപോയതുപോലെ, വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി അവൻ ചോദിച്ചു.

വേദിക അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. തന്റെ വയറിൽ അവൻ തൊട്ടതും ആ സ്പർശനവും എല്ലാം തന്റെ തോന്നലാണോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചുപോയി. ശശിയുടെ ആ ഭാവമാറ്റം അവളെ ആകെ കുഴപ്പത്തിലാക്കി.

 

 

 

പക്ഷേ, ഇതെല്ലാം അവന്റെ ആസൂത്രിതമായ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന് പാവം വേദിക അറിഞ്ഞില്ല. തന്റെ തെറ്റ് സമ്മതിക്കാതെ അവളെ മാനസികമായി തളർത്തുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.

 

 

 

കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ ആ പഴയ തൂണുകൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് നിഗൂഢമായി മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശശിയുടെ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കമായ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യവും അമ്പരപ്പും ഒരുപോലെ ഇരച്ചുകയറി.

 

 

 

വേദിക: “നീയെന്താ ശശീ പൊട്ടൻ കളിക്കുവാണോ? നീയല്ലേ ഇപ്പോൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ തൊട്ടത്?  എന്നിട്ടാണോ നീ ഒന്നും അറിയാത്തവനെപ്പോലെ ചോദിക്കുന്നത്?”

 

 

 

 

ശശി (അമ്പരപ്പ് നടിച്ചുകൊണ്ട്): “ഞാനോ? എപ്പോൾ? വേദികേ, നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ. ഞാൻ നിന്നെ തൊട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?”