പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല] 281

വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ആ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ആ മലമുടിയിലാകെ അലതല്ലി. പ്രകൃതി പോലും ആ ദേവനെ വണങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

ഗന്ധർവ്വൻ: “വിശ്വസിക്കൂ സുന്ദരീ… നൂറുവർഷത്തോളമായി ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ ആ കരിങ്കൽ പ്രതിമയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാൻ ബന്ധിതനായിരുന്നു. കാലം എന്നെ തളച്ചിട്ടിരുന്ന ആ ശാപത്തിൽ നിന്നും വിമോചനം നൽകാൻ നിന്റെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമായിരുന്നു. ആ തൂണിൽ ചാരി നിന്ന നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആസക്തിയും ആ ശിലയെ തകർത്തു. നീ എന്നെ മോചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു ഭവതീ… ഇനി ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്. എന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നിന്റെ ഈ വശ്യമായ ഉടൽ തന്നെയാണ് എനിക്ക് നൽകേണ്ട ദക്ഷിണ!”

അവൻ കൈകൾ നീട്ടി അവൾക്കടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവടുകൂടി വെച്ചു. പാലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം തലയ്ക്ക് പിടിച്ച വേദികയ്ക്ക് ഇനി എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞുപോയി. പ്രകൃതിയും ദൈവങ്ങളും കാത്തിരുന്ന ആ നിഗൂഢമായ മുഹൂർത്തം ആ കൽമണ്ഡപത്തിൽ അരങ്ങേറാൻ പോവുകയായിരുന്നു.

മലമുകളിലെ ആ പുരാതന കൽമണ്ഡപം ഇപ്പോൾ ഒരു ദേവാലയമെന്നോണം പരിശുദ്ധവും എന്നാൽ വന്യവുമായ കാമനകളാൽ ശ്വാസംമുട്ടുകയായിരുന്നു. വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം ഒരു ലഹരിയായി വേദികയുടെ സിരകളിലേക്ക് പടർന്നുകയറി.

ഗന്ധർവ്വൻ ഓരോ ചുവട് വെക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ പൗരുഷത്തിന്റെ കാന്തികവലയത്തിലേക്ക് അവൾ അറിയാതെ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.