അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് ശരീരത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു നീല ബനിയനും നീല ജീൻസുമായിരുന്നു. ബെഞ്ചിൽ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ആ വേഷം ശരീരത്തിന്റെ വശ്യത ഒന്നുകൂടി എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചത്. സ്ക്രീനിൽ ‘പുണ്യാളൻ’ എന്ന് തെളിഞ്ഞു കണ്ടതും അവളുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവൾ ആ കോൾ കട്ട് ചെയ്യുകയും പുണ്യാളനെ ബ്ലോക്ക് ലിസ്റ്റിലേക്ക് മാറ്റുകയും ചെയ്തു.
വേദിക (സ്വയം പിറുപിറുക്കുന്നു): “ഇനി നിന്റെ ഒരു ശബ്ദം പോലും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട. നശിച്ചവൻ… എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു!”
അപ്പോഴാണ് ശശി പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് കടന്നുവന്നത്. വേദിക ഇരിക്കുന്ന രീതിയും അവളുടെ വേഷവും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം പടർന്നു. അവൾക്കരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും മുല്ലപ്പൂവിന്റെ നേർത്ത സുഗന്ധം ശശിയുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.
അവൾ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിന്റെ ഭാഗം അല്പം തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശശി അത് ആർത്തിയോടെ ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഗൗരവം നടിച്ചു.
ശശി: “വേദികേ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? ആ പുണ്യാളനെ നീ ഒന്നുകൂടി അന്വേഷിക്കേണ്ടേ? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവൻ ശരിയല്ലെന്ന്.”
