ആ പഴയ കൽമണ്ഡപത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം പാലപ്പൂക്കളുടെയും ഗന്ധരാജൻ പൂക്കളുടെയും ലഹരിപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധത്താൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ ആ കരിങ്കൽ തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. അവന്റെ പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന ആ ബലിഷ്ഠമായ ശരീരം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു ലോഹശില്പം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടി വേദികയെ സാവധാനം താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു, എന്നിട്ട് അവളെ തന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുത്തി.
വേദികയുടെ ഹൃദയം ഒരു പടയണിയുടെ താളത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഭയത്തോടെ അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, ആ ഭീമൻ കുണ്ണ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തൊട്ടു മുന്നിലായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
അതിന്റെ ആകാരവും വന്യതയും അവളെ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഗന്ധർവ്വൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, തന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ലിംഗം അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത കവിളുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസി. ആ സ്പർശനത്തിൽ വേദിക അറിയാതെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.
പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അസാധാരണമായ ഒരു സുഗന്ധം അടിച്ചുകയറി. അത് മനുഷ്യരുടേതു പോലുള്ള ഒരു ഗന്ധമല്ലായിരുന്നു; കാടിന്റെ വന്യതയും നൂറു ഗന്ധരാജൻ പൂക്കൾ ഒന്നിച്ച് വിരിഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന മാദകമായ ഗന്ധവും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗന്ധം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ മായ്ച്ചു കളയുകയും വല്ലാത്തൊരു ഉന്മേഷം നൽകുകയും ചെയ്തു.
