ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ കവിളിൽ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി. ആ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കടൽ തന്നെ അവൾ കണ്ടു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “ദേവി… നിന്റെ ഈ മനോഹരമായ ചുണ്ടുകളുടെ ചൂട് എനിക്കറിയണം. ഈ ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷത്തിന് നിന്റെ അധരങ്ങൾ ദക്ഷിണ നൽകാൻ നീ തയ്യാറാണോ?”
വേദികയുടെ തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“ഗന്ധർവ്വാ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇതൊന്നും ചെയ്ത് ശീലമില്ല. എനിക്ക് അറിയില്ല എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന്…”
ഗന്ധർവ്വൻ (മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട്): “അതിനല്ലേ ദേവീ ഞാനിവിടെയുള്ളത്? നീ നിന്റെ ഹൃദയം തുറന്നാൽ മതി, ബാക്കിയെല്ലാം പ്രകൃതി നിനക്ക് കാട്ടിത്തരും.”
അവൻ പതുക്കെ ആ ചുവന്ന മുകുടം അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ മുട്ടിച്ചു. വേദിക അല്പം പരിഭ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം പതുക്കെ വായ തുറന്നു. അവളുടെ പല്ലുകൾക്കും വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങൾക്കും ഇടയിലൂടെ ആ കരുത്തൻ അവളുടെ വായിലേക്ക് സാവധാനം പ്രവേശിച്ചു. പകുതിയോളം അകത്തെത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ വായ പൂർണ്ണമായും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം വിചിത്രമായ ഒരു രുചി അവൾ അറിഞ്ഞു; അത് ഒരു തരം സ്ട്രോബെറിയുടെ മധുരവും നേരിയ ഒരു ചവർപ്പും കലർന്നതായിരുന്നു. ഒട്ടും അറപ്പ് തോന്നാത്ത, മറിച്ച് വീണ്ടും ആസ്വദിക്കാൻ തോന്നുന്ന ഒരു ദിവ്യമായ രുചി!
