പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല] 281

 

 

 

 

​”ഹാ… ഹാ… ഗ്വാ…”

 

​ചുമയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ കോണിലൂടെ ഗന്ധർവ്വന്റെ മദനജലം ചാലുകീറി ഒലിച്ചിറങ്ങി.

 

കിതച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നിലത്ത് കൈകുത്തി നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഗന്ധർവ്വൻ മന്ദഹസിച്ചു.

 

 

 

​ഗന്ധർവ്വൻ: “ക്ഷമിക്കൂ ദേവി… നിന്റെ ഈ അധരങ്ങളുടെ ചൂട് എന്നെ അത്രമേൽ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു പോയി. ശ്വാസം മുട്ടിയോ എന്റെ സുന്ദരിക്ക്?”

 

 

 

​വേദിക മറുപടി പറയാതെ, കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് കുറുമ്പോടെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ സമാഗമത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയ്ക്കായുള്ള ദാഹമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

 

 

 

​

 

കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തറയിൽ കൈകുത്തി കിതച്ചുനിന്ന വേദിക, ആഞ്ഞാഞ്ഞുള്ള ചുമയ്ക്കിടയിലും തന്റെ ചുണ്ടോരത്തു പടർന്ന ഗന്ധർവ്വന്റെ മദനജലം വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് തുടച്ചുനീക്കി.

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ശ്വാസം മുട്ടിയതിനാലുള്ള നീർത്തുള്ളികൾ അപ്പോഴും പൊഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പരിഭവത്തോടെ, എന്നാൽ പ്രണയാതുരമായ ഒരു നോട്ടം ഗന്ധർവ്വന് നേരെ എറിഞ്ഞു.

 

 

 

​വേദിക (കിതച്ചുകൊണ്ട്): “ഗന്ധർവ്വാ… നിങ്ങൾ എന്നെ കൊന്നു കളയാൻ നോക്കുവാണോ? ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഞാൻ പിടയുന്നത് കണ്ടില്ലേ? ഇത്രയും വലിയൊരു സാധനം എങ്ങനെയാ ഒരാളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇങ്ങനെ… എനിക്ക് വയ്യ.”

 

 

 

​അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ പരിഭവം കേട്ട് ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ വിയർത്തുതുടുത്ത നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വശ്യമായ ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞുനിന്നു.