പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല] 281

 

 

 

ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ കിതപ്പുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി.

​ഗന്ധർവ്വൻ മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ആർദ്രമായ ആ പൂമൊട്ടിൽ ഒരു അവസാന ചുംബനം കൂടി നൽകി തലയുയർത്തി.

 

 

 

അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സംതൃപ്തി കണ്ട് അവൻ വശ്യമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

​

 

 

 

 

രതിമൂർച്ചയുടെ തളർച്ചയിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു വേദിക. ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പതുക്കെ താളം വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ, ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകളാൽ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

 

അവരുടെ നഗ്നമായ ഉടലുകൾ തമ്മിൽ ഉരസുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂട് ആ തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ലഹരിയായി പടർന്നു.

ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ മുഖം അവളുടേതിനോട് വല്ലാതെ അടുപ്പിച്ചു. അവരുടെ മൂക്കുകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

 

വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുവരുന്ന ഓരോ നിശ്വാസവും മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് ആവിയായി പടർന്നു.

 

 

 

 

ഗന്ധർവ്വൻ (മൃദുവായ സ്വരത്തിൽ): “ദേവി… നിന്റെ ഈ ഉടലിൽ പുഷ്പിച്ച അനുഭൂതികൾക്ക് ഗന്ധർവ്വലോകത്തെ ഏതൊരു സംഗീതത്തേക്കാളും മാധുര്യമുണ്ട്. നീ ഇപ്പോൾ തളർന്നോ?”

 

 

 

വേദിക (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി): “എനിക്ക്… എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല ഗന്ധർവ്വാ. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഇങ്ങനെയൊന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടില്ല. പുണ്യാളനെ സ്നേഹിക്കുന്ന എനിക്ക് ഇത് തെറ്റാണോ എന്നൊരു ഭയം ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.”