പ്രകമ്പനം 🐍ഗന്ധർവ ക്ഷേത്രം🐍 [ഗില്ലി ബാല] 281

ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ വന്യമായ താളം ഒടുങ്ങി, ഒരു ദിവ്യമായ ശാന്തത പടർന്നു. വേദികയുടെ ശരീരം അപ്പോഴും ഗന്ധർവ്വന്റെ നനഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ ഒരു വള്ളിപോലെ പടർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പുകൾ പതുക്കെ ശമിച്ചു വരുന്നു.

ഗന്ധർവ്വന്റെ പൗരുഷം പുറന്തള്ളിയ ആ ചൂടുള്ള രേതസ്സ് അവളുടെ തുടകളിലൂടെ അപ്പോഴും ഒരു പാൽച്ചാലുപോലെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സുഖകരമായ തളർച്ചയിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ചു കിടന്നു.

ഗന്ധർവ്വൻ തന്റെ നീളമുള്ള വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി. അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ അവളുടെ ചെവിക്കു പിന്നിലൂടെ തഴുകി നീങ്ങിയപ്പോൾ വേദിക ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി മുഖം പൂഴ്ത്തി.

വേദിക (മൃദുവായ സ്വരത്തിൽ): “ഗന്ധർവ്വാ… ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണോ? ഈ തണുപ്പും, ഈ പാലപ്പൂക്കളുടെ മണവും… പിന്നെ നിങ്ങളുടെ ഈ ചൂടും. എല്ലാം കൂടി എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നു. നാളെ ഞാൻ ഉണരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഈ ശിലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് തിരികെ പോകുമോ?”

ഗന്ധർവ്വൻ പതുക്കെ മന്ദഹസിച്ചു. അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അതീവ വാത്സല്യത്തോടെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പുഴയുടെ മർമ്മരം പോലെ മാധുര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഗന്ധർവ്വൻ: “ദേവി… ശരീരം കൊണ്ട് നീ എന്നിൽ അലിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നിനക്ക് എന്നിൽ നിന്നും മോചനമില്ല. കാലങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന എന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം നിന്റെ ഉടലിലൂടെയാണ് ഞാൻ ആഘോഷിച്ചത്. ഈ നിമിഷം ഒരു സ്വപ്നമല്ല, മറിച്ച് നിന്റെയും എന്റെയും ആത്മാവുകൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ഉടമ്പടിയാണ്.”