വേദിക: “എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… നിങ്ങളെ ഇത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ എനിക്ക് എങ്ങനെ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയും? ഈ കൽമണ്ഡപവും നിങ്ങളുടെ ഈ സാമീപ്യവും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
ഗന്ധർവ്വൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. വായുവിൽ കൈകൾ ഒന്ന് ചലിപ്പിച്ചപ്പോൾ, എവിടെനിന്നെന്നില്ലാതെ വെള്ളി നൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ദിവ്യമായ വീണ അവന്റെ കൈകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വേദിക അത്ഭുതത്തോടെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു.
ഗന്ധർവ്വൻ: “നിന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാണല്ലോ ഭവതീ… നിന്റെ ആത്മാവിനെ ശാന്തമാക്കാൻ ഗന്ധർവ്വ ലോകത്തെ ഈ സംഗീതം നിനക്ക് ഞാൻ സമ്മാനിക്കാം.”
അവൻ ആ വീണയുടെ തന്ത്രികളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ തൊട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം, ആ കൽമണ്ഡപം സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു സംഗീതത്താൽ മുഖരിതമായി. പെയ്യുന്ന മഴയുടെ താളവും, കാറ്റിൽ ആടുന്ന പാലപ്പൂക്കളുടെ മർമ്മരവും ആ സംഗീതത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
വേദിക തന്റെ നഗ്നമായ മേനിയിൽ ഒരു നേർത്ത തുണി പുതച്ചു കൊണ്ട് ആ വീണാനുഭൂതിയിൽ കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു. ആ സംഗീതം അവളുടെ സിരകളിലൂടെ ഒരു അമൃത് പ്രവാഹം പോലെ ഒഴുകി.
അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയവും പരിഭവവും എല്ലാം ആ താളത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.
സംഗീതം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പ്രകൃതി പോലും നിശബ്ദമായി. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം മണ്ഡപത്തിനുള്ളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
