സംഗീതം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവിടെ വല്ലാത്തൊരു പ്രണയസാന്ദ്രമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. വേദിക പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഗന്ധർവ്വൻ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ഗന്ധർവ്വൻ വീണ താഴെ വെച്ച് അവളെ തന്റെ ഇടംകൈ കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തമ്മിൽ വീണ്ടും അടുത്തു. വേദികയുടെ ശ്വാസം അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു.
അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ കോർത്തു. ഗന്ധർവ്വൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ അമർത്തി. ആ പുലർകാലത്തിന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ കാടിനെ തൊട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ കൽമണ്ഡപത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകളെ സാക്ഷിയാക്കി അവർ വീണ്ടും ഒരു ദീർഘമായ ചുംബനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ആ ചുംബനത്തിൽ പ്രണയവും, സമർപ്പണവും, വരാനിരിക്കുന്ന നിഗൂഢമായ നാളുകളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളും ഒളിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. പാലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം വായുവിൽ അവസാനമായി ഒന്ന് ആഞ്ഞുവീശി, ആ പ്രണയ നിമിഷത്തിന് പൂർണ്ണതയേകി.
വൈകുന്നേരത്തെ ഇളംവെയിൽ ആ മലഞ്ചെരിവുകളിൽ സ്വർണ്ണവർണ്ണം വിതറുകയായിരുന്നു. മഴ പെയ്തു തോർന്നതിന്റെ ആർദ്രത ആ കാടിനാകെ ഒരു വന്യമായ ഗന്ധം പകർന്നിരുന്നു.
പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന മണ്ണിലെ നനഞ്ഞ ഗന്ധവും, പാലപ്പൂക്കളുടെ മാദകത്വവും ചേർന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആറന്മുള മണ്ഡപത്തിന് താഴെയുള്ള ആ പച്ചപ്പുൽമേട് ഒരു മദനപ്പൊയ്കയായി മാറിയിരുന്നു.
