, കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ശശി ഒന്നു ആടിയുലഞ്ഞു. താൻ എവിടെയാണെന്നോ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും മണിക്കൂറുകളിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചെന്നോ ഉള്ള യാതൊരു ബോധവുമില്ലാതെ അയാൾ പതറി നിന്നു.
വേദിക തന്റെ നീല ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ശരിയാക്കി, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് തന്റെ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി. അവളുടെ ഉടലിൽ അപ്പോഴും ഗന്ധർവ്വന്റെ രേതസ്സിന്റെ ചൂടും പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വേദിക: “ശശി… മതി, നമുക്ക് ഇനി വീട്ടിൽ പോകാം. നേരം ഒരുപാടായി.”
ശശി ഒന്നു ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. തന്റെ ഓർമ്മയിൽ അവസാനമായി ഉള്ളത് ആ മലമുകളിൽ വച്ച് അവളെ പ്രാപിക്കാൻ നോക്കിയതും അവൾ അടിച്ചതും മാത്രമാണ്.. ബാക്കിയുള്ളതൊന്നും അവനു മനസ്സിലാവുന്നില്ല.
ശശി (അത്ഭുതത്തോടെ): “അതെങ്ങനെയാ വേധൂ… നമ്മൾ പോകുന്നത്…?
ഒരു കാര്യം നീ മറക്കരുത്. ഗന്ധർവ്വൻ കണ്ണുവെച്ച പെണ്ണാണ് നീ. അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്താതെ മടങ്ങിയാൽ പാവം കിട്ടും. ഗന്ധർവ്വന് നീ നിന്നെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോ അതിന്റെ ഭവിഷത്ത് നീയന്നെ അനുഭവിക്കണം…””
ശശിയുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ അല്ലെങ്കിൽ വിഡ്ഢിത്തം നിറഞ്ഞ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ വേദികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി പൊട്ടിമുളച്ചു. താൻ അനുഭവിച്ച ആ സ്വർഗ്ഗീയ സുഖത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും അറിയാത്ത ഈ പാവം മനുഷ്യൻ ഇപ്പോഴും ഗന്ധർവ്വനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വാചാലനാകുന്നത് അവൾക്ക് തമാശയായി തോന്നി.
