പുനർജ്ജന്മം [ജോൺ എബ്രഹാം] 574

താഴത്തെ നിലയിലെ ആ വലിയ ലിവിങ് റൂമിൽ എത്തിയപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് അത്ഭുദം തോന്നി. പഴയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത ഫർണിച്ചറുകളും പുസ്തകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ അലമാരകളും ആ മുറിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം നൽകുന്നുണ്ട്. ജനാലയിലൂടെ അപ്പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ പഴയ ബെൻസ് കാർ തിളങ്ങുന്നത് കാണാം.
​അങ്കിൾ തന്റെ വെള്ളമുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്ത് പതുക്കെ ഒന്ന് താഴ്ത്തിയിട്ട് അവരോടായി പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ ഇരിക്ക്… ഞാൻ പോയി ചായ എടുക്കാം.”
​രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു, “അയ്യോ അങ്കിൾ, അത് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ? അങ്കിൾ എന്തിനാ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്?”
​അങ്കിൾ തന്റെ കൈ കൊണ്ട് രാഹുലിനെ ഒന്ന് തടഞ്ഞു. “അതൊന്നും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടല്ല രാഹുൽ. ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ചായ ഇടുന്നത് ഒരു ശീലമാണ്.”
​മീര ഉടനെ എഴുന്നേറ്റു, “എങ്കിൽ അങ്കിൾ… ഞാൻ ഉണ്ടാക്കാം ചായ. എനിക്ക് അടുക്കള എവിടെയാണെന്ന് ഒന്ന് കാണിച്ചു തന്നാൽ മതി. നിങ്ങൾ മൂന്നാളും സംസാരിച്ചോളൂ..
​അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം വീണ്ടും സുനിതയെ കണ്ടു. തന്റെ സുനിതയും ഇതുപോലെ അതിഥികൾ വരുമ്പോൾ ഓടി നടന്ന് ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നവളായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വിങ്ങൽ തോന്നിയെങ്കിലും അദ്ദേഹം അത് മറച്ചുപിടിച്ചു.
​”അതിനൊക്കെ ഇനിയും സമയമുണ്ട് മോളേ… നിങ്ങൾ ദൂരെ നിന്ന് വന്നതല്ലേ? ഇപ്പോൾ ഒന്ന് വിശ്രമിക്കൂ. ഈ വീട്ടിലെ അതിഥിയായി വന്ന ആദ്യ ദിവസം തന്നെ മോളെകൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിക്കുന്നത് ശരിയല്ല..
അങ്കിൾ വളരെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.
​മീര അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ സംസാര ശൈലിയിൽ വീണ്ടും ആകൃഷ്ടയായി. അത്രയും മാന്യവും എന്നാൽ സ്നേഹനിർഭരവുമായ പെരുമാറ്റം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കുലീനത അവളെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു.
​”അങ്കിൾ തനിയെ അല്ലേ… ഞാൻ ഒന്ന് സഹായിച്ചോട്ടെ?” മീര വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
​”വേണ്ട മീരേ… ഈ വീടിനും ഈ അടുക്കളയ്ക്കും എന്റെ ശീലങ്ങൾ അറിയാം. നിങ്ങൾ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം,” അദ്ദേഹം ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
​അങ്കിൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന മീരയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ നടത്തത്തിലെ പ്രൗഢി വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മുറിയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ നേർത്ത ചന്ദന ഗന്ധവും അങ്കിളിന്റെ വ്യക്തിത്വവും ആ പഴയ വീടിനെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.