അങ്കിൾ ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ച ശേഷം പതുക്കെ ആ ഫോട്ടോയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ആ ഫോട്ടോയിലെ സുനിതയുടെ മുഖത്തായിരുന്നു. വളരെ നേർത്ത ഒരു ചിരി ആ ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞു.
”മോൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്നുണ്ടാകും അല്ലേ?” അങ്കിൾ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം തറഞ്ഞുപോയത് നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. സുനിതയുടെ അതേ ഛായയാണ് നിനക്ക്. അവളുടെ ആ വലിയ കണ്ണുകളും, ഈ നീളമുള്ള മുടിയും…”
അങ്കിൾ ആ ഫോട്ടോയിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. “സ്നേഹിച്ചു കൊതി തീരും മുൻപേ അവൾ പോയി. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്. ആ ബെൻസ് കാർ കണ്ടോ… അത് അവൾക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾ പോയ ശേഷം ഞാൻ അത് പുതിയത് പോലെ നോക്കി നടത്തുന്നത് അത് അവളുടെ ഓർമ്മയായത് കൊണ്ടാണ്.
അങ്കിൾ അല്പം ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു. “പകൽ മുഴുവൻ ഞാൻ ചിരിച്ചും കളിച്ചും ഓരോ കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടും ഇരിക്കും. പക്ഷേ രാത്രിയാകുമ്പോൾ ഈ താഴത്തെ നിലയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും. സുനിത ഇല്ലാത്ത ഈ എട്ടു വർഷങ്ങൾ… അതൊരു വലിയ തടവറ പോലെയാണ് മീരേ.”
അങ്കിൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കൈകൾ മേശപ്പുറത്ത് താളം പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീര ആ സംസാരത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ലയിച്ചു പോയി. രാഹുൽ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും തന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ഈ പ്രൗഢിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകളിലായിരുന്നു.
”എനിക്ക് മോളെ കാണുമ്പോൾ സുനിത എന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും വന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്,” അങ്കിൾ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ വലിയൊരു ആത്മബന്ധം മീര അനുഭവിച്ചു.
രാഹുലും സിജിനും അവരുടെ സംസാരത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, മീരയും അങ്കിളും തമ്മിൽ ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വൈകാരിക ലോകം പടുത്തുയർത്തുകയായിരുന്നു
The Author
