പുനർജ്ജന്മം [ജോൺ എബ്രഹാം] 574

​മീര ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ പതുക്കെ വെച്ച്, അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
​”അങ്കിൾ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നുന്നുണ്ട്. അങ്കിൾ അത്രയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ആ സുനിത ആന്റിയുടെ രൂപവുമായി എന്നെ താരതമ്യം ചെയ്തത് എനിക്ക് കിട്ടിയ വലിയൊരു അംഗീകാരമാണ്. അങ്കിളിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആന്റിയോടുള്ള ആ സ്നേഹം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.”
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അങ്കിളിന്റെ അല്പം കൂടി അടുത്തു വന്നു നിന്ന് പതുക്കെ തുടർന്നു:
​”ഇന്നലെയാണ് അങ്കിളിനെ ആദ്യമായി നേരിൽ കണ്ടതെങ്കിലും, ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പം തോന്നുന്നുണ്ട്. അങ്കിൾ പറഞ്ഞതുപോലെ പഴയ ആ ഐശ്വര്യം ഈ വീട്ടിൽ വീണ്ടും കൊണ്ടുവരാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ അതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം. ഈ തറവാടിന്റെ പ്രൗഢിക്ക് ചേരുന്ന രീതിയിൽ ഇരിക്കാനാണ് എനിക്കും ഇഷ്ടം.”
​അവൾ അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്ന മാറിടങ്ങളും, ആ നേർത്ത സാരി വകഞ്ഞുമാറി തെളിയുന്ന വയറും അങ്കിളിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു. സോപ്പിന്റെ മണത്തോടൊപ്പം അവളുടെ സംസാരത്തിലെ ആ വശ്യത കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ അങ്കിളിന് തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ ഭാര്യയുടെ അതേ രൂപവും ഭാവവും ഉള്ള ഈ പെണ്ണ് ഇത്രയും അടുത്ത് വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി

​അങ്കിൾ ചായക്കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ച് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. മീരയുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അദ്ദേഹം നിന്നു. അവളുടെ ആ ശാലീനമായ രൂപം അടുത്തു കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക വാത്സല്യവും ആദരവും നിറഞ്ഞു.
​അങ്കിൾ പതുക്കെ മീരയുടെ രണ്ടു കൈകളും തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ കരുതലും അതേസമയം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്കിൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
​”ഇന്നലെ കണ്ടതേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും, സുനിതയെ കണ്ട അതേ ആത്മബന്ധം എനിക്ക് മോളോടും തോന്നുന്നുണ്ട് മീരേ… നീ ഈ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ ഓർമ്മകളെ ശരിക്കും ഉണർത്തുന്നു. ഈ വീട് ഇത്രയും കാലം ഒരു ശ്മശാനം പോലെ നിശബ്ദമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് നിന്റെ ഈ രൂപവും ആ ഐശ്വര്യവും കാണുമ്പോൾ ഈ മണ്ണിൽ വീണ്ടും ജീവൻ വരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു.”
​അങ്കിൾ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അമർത്തിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു:
​”രാഹുലിന് നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ കിട്ടിയത് വലിയ ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ, ഈ തറവാടിന്റെ പ്രൗഢി തിരിച്ചറിയുന്ന, നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. നിന്റെ ഈ കൈകളിൽ പിടിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട്. ഈ ഐശ്വര്യം എന്നും ഇവിടെ ഉണ്ടാവണം.”
​അങ്കിളിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ കൈകൾക്കുള്ളിൽ തന്റെ കൈകൾ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ആ സ്പർശനം നൽകിയ സുരക്ഷിതത്വവും ലഹരിയും അവൾ ഒരുപോലെ ആസ്വദിച്ചു. കാവി മുണ്ടുടുത്ത്, പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന ആ രൂപം തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടാതെയായി