പുനർജ്ജന്മം [ജോൺ എബ്രഹാം] 574

അങ്കിൾ ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ തെറുത്തുകയറ്റി മീരയുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. ആ ചെറിയ അടുക്കളയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗരുഷമുള്ള സാമീപ്യം മീരയ്ക്ക് സുഖമുള്ള അനുഭൂതിയായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
​”ഞാനും സുനിതയും എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചാണ് കുക്ക് ചെയ്യാറ് മീരേ… അവളെക്കൊണ്ട്
ഒന്നും ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യിക്കില്ലായിരുന്നു ഞാൻ,അങ്കിൾ വളരെ പതുക്കെ, ആർദ്രതയോടെ പറഞ്ഞു.
​അങ്കിൾ കത്തി വാങ്ങി പച്ചക്കറി അരിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അറിയാതെ എന്നവണ്ണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ മീരയുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് ഉരസി. ആ സ്പർശനത്തിൽ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ട് അങ്കിളിനെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
​”അങ്കിൾ ഇപ്പോഴും ആന്റിയെ അത്രയ്ക്ക് ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലേ…” മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​”ഓർക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ മോളെ…അവൾ എന്റെ ജീവൻ ആയിരുന്നു, ഇപ്പോൾ നിന്നെ കണ്ടത് അവൾ വീണ്ടും എനിക്ക് വേണ്ടി പുനർജനിച്ചത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.
നിന്നെ ഇത്രയും അടുത്ത് കാണുമ്പോൾ ആ പഴയ കാലം തിരികെ കിട്ടിയത് പോലെ തോന്നുന്നു.”
​അങ്കിൾ അത് പറയുമ്പോൾ പുറത്ത് രാഹുൽ ഫോണിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

അങ്കിൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ കടന്നുപോയി. പച്ചക്കറി അരിയുന്ന കത്തി താഴെ വെച്ച് അവൾ പതുക്കെ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പരിഭ്രമവും അതേസമയം ഒരു പ്രത്യേക ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
​അവൾ പതുക്കെ തന്റെ സാരിത്തലപ്പ് വിരലുകളിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:
​”അങ്കിൾ… അങ്കിൾ എന്താണ് ഈ പറഞ്ഞു വരുന്നത്? എന്നെ കാണുമ്പോൾ സുനിത ആന്റിയെ പോലെ തോന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കാം… പക്ഷേ പുനർജനിച്ചു എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ…”
​അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, അങ്കിളിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു:
​”രാഹുലിന്റെ ഭാര്യയാണ് ഞാൻ എന്ന് അങ്കിൾ മറന്നുപോയോ? ഇത്രയും അടുത്ത് നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നുന്നു. പുറത്ത് രാഹുൽ ഉള്ളത് പോലും അങ്കിൾ ഓർക്കുന്നില്ലേ?”
​മീരയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു തടസ്സമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് അങ്കിളിനെ തടയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പൗരുഷമുള്ള സാമീപ്യവും ആർദ്രമായ സംസാരവും അവളെ എവിടെയോ തളച്ചിടുന്നത് പോലെ തോന്നി.