പുനർജ്ജന്മം 2 [ജോൺ എബ്രഹാം] 171

​മീര പതുക്കെ രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിക്കിടന്നു. ആ പിങ്ക് നൈലോൺ ഗൗണിന്റെ മിനുസമുള്ള തുണി രാഹുലിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ഒരു നഗ്നമായ കാൽ രാഹുലിന്റെ മേലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു, എന്നിട്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി നനഞ്ഞ ഒരു ഉമ്മ നൽകി. ഗൗണിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവളുടെ ഉടലിലെ ചൂട് രാഹുൽ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ മുണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് കൈ കടത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് രാഹുൽ അവളുടെ കൈ തടഞ്ഞത്.

​മീര: (അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്താ രാഹുലേട്ടാ… സന്ധ്യക്ക് നിർത്തിയിടത്തു നിന്ന് തുടങ്ങണ്ടേ? ഞാൻ റെഡിയാണ്…”

​രാഹുൽ: (ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്) “മീരേ… നീ ഇത്രയും ഒരുങ്ങി വന്നപ്പോൾ എനിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ… നാളെ എനിക്ക് നേരത്തെ ഓഫീസിൽ എത്തണം. വലിയൊരു മീറ്റിംഗ് ഉള്ളതാ. ഇന്നിനി വേണ്ട… നമുക്ക് ഉറങ്ങാം.”

​മീര: (അമ്പരപ്പോടെ) “എന്താ രാഹുലേട്ടാ ഈ പറയുന്നത്? സന്ധ്യക്ക് അങ്കിൾ വന്നപ്പോൾ ‘രാത്രി നോക്കാം’ എന്ന് പറഞ്ഞത് അല്ലെ ഞാൻ..

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇത്രയും സുന്ദരിയായി വന്നിട്ട് വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ?”
​രാഹുൽ: “അത് അപ്പോഴത്തെ ഒരു ആവേശത്തിന് പറഞ്ഞതാടി. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നല്ല ഉറക്കം വരുന്നുണ്ട്. സന്ധ്യക്ക് നടന്നതൊക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മൂഡ് പകുതി പോയി. നീ കൂടി ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കല്ലേ…”

​മീര: “നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. എനിക്ക് മൂഡ് വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം, നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുമ്പോൾ എനിക്ക് വയ്യ എന്നും. എന്നെ ഇങ്ങനെ പാതിവഴിയിൽ ഇട്ടിട്ട് ഉറങ്ങാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു?”